Header Painting by Agapi Hatzi

Κυριακή, Οκτωβρίου 07, 2007

Γερνώντας…

Οι πιτσιρικάδες έχουν το θράσος της άγνοιας. Ενώ θα έπρεπε λογικά να καταλαβαίνουν, πως δεν έχουν ζήσει σχεδόν τίποτα ακόμα, πιστεύουν πως γνωρίζουν τα πάντα και πως μπορούν να έχουν άποψη για τα πάντα.

Κρίνουν τους άλλους αυστηρά, μέσα από το πρίσμα των ελάχιστων βιωμάτων τους και της δοτής από το περιβάλλον τους ηθικής, την οποία δεν έχουν προλάβει καλά-καλά ακόμη να αμφισβητήσουν. Έχουν πολύ ξεκάθαρη άποψη μέσα στο μυαλό τους σχετικά με το καλό και το κακό κι ο κόσμος χωρίζεται σαφώς σε μαύρο και άσπρο.

Αυτό είναι το μεγάλο τους ελάττωμα, αυτό κι η δύναμή τους. Δεν μπορείς να κάνεις επανάσταση με ιδέες μεσοβέζικες. Πρέπει να πιστεύεις με όλη τη δύναμη της ψυχής σου σε κάτι και να το υποστηρίζεις ακόμα και με κίνδυνο της ζωής σου (έχουν εξάλλου άγνοια ΚΑΙ του κινδύνου ακόμη).

Η μετριοπάθεια είναι ιδιότητα των μεγαλυτέρων. Στα 40 μου αντιδρώ κι εγώ ακόμα στην ιδέα της, όπως και σ’ αυτήν της σύνεσης, της φρονιμάδας… Μου μυρίζουν γεροντίλα. Συνθηκολόγηση και λιποψυχία. Το «Παν μέτρον άριστον» γίνεται όπλο στα χέρια των μετρίων και των απολύτως συμβιβασμένων. Μόνο η διαλλακτικότητα παίζει ως θετική έννοια στο μυαλό μου.

Αχ, πώς θα μπορούσαμε να διατηρούμε τον ενθουσιασμό και την αγωνιστικότητά μας για πάντα, χωρίς να πιστεύουμε ό,τι μπούρδα μας κάτσει από τυχαίες εντέλει συγκυρίες στο μυαλό; Πώς μπορούμε να συνεχίσουμε να λειτουργούμε στον κόσμο τούτο, δίχως αυτήν την λεγόμενη πίστη, που σε τραβολογάει σαν γαϊδούρι;

Πώς θα μπορούσαμε να εναποθέτουμε στα πόδια ενός οράματος όλο μας το είναι, χωρίς να υπολογίζουμε τις συνέπειες του λάθους; Αναγνωρίζοντας εκ των προτέρων την πιθανότητα της ήττας; Μόνο και μόνο από ΘΕΛΗΣΗ και ουδόλως από ΠΙΣΤΗ;