Header Painting by Agapi Hatzi

Πέμπτη, Οκτωβρίου 04, 2007

Το blogging κι ο εαυτός μας















Τα blogs δύσκολα κρατούν στην πορεία τον υποτιθέμενο εξομολογητικό χαρακτήρα τους. Υπάρχουν πολλοί λόγοι γι’ αυτό.

Ο βασικός είναι, πως φοβάσαι ποιος θα σε διαβάσει. Στην αρχή βγαίνεις εντελώς ανώνυμα και είσαι κάπως πιο «ανοιχτός». Αργά ή γρήγορα όμως σε παίρνουν διάφοροι χαμπάρι. Κατ’ αρχήν ο σύντροφός σου. Να λοιπόν ο πρώτος στον οποίο δεν μπορείς να αναφερθείς με ειλικρίνεια (και όχι μόνο!). Στη συνέχεια διάφοροι καλοί φίλοι. Βγαίνουν κι αυτοί απ’ έξω. Κι ο κύκλος όλο και ανοίγει. Αρχίζουν και οι μπλογκοσυναντήσεις, όπου πλέον γίνεσαι «επώνυμος» και πάπαλα… Αρχίζεις και σκέπτεσαι το καθετί, πριν το γράψεις.

Ένας άλλος λόγος είναι η «εικόνα». Πολλοί άνθρωποι έχουν άγχος με την εικόνα τους, ακόμα κι όταν δεν ξέρει κανείς ποιοι είναι. Θέλουν να γίνονται αγαπητοί ή απλώς θαυμαστοί και λένε ψέματα για τη ζωή τους και τον εαυτό τους, όπως ακριβώς κάνουν και στην πραγματικότητα. Ή μάλλον ακόμα χειρότερα μιας και μπορούν να λένε ό,τι μαλακία τους κατέβει στο κεφάλι, εφόσον κανείς δε μπορεί να τους ελέγξει.

Άλλοι πάλι φτιάχνουν μία «περσόνα» για εντελώς προσωπικό παραμύθιασμα. Παρουσιάζουν μόνο τις πλευρές του εαυτού τους, που οι ίδιοι θέλουν να αναδείξουν εσωτερικά. Κάτι σαν άσκηση αυτοπειθαρχίας και ελέγχου των «αρνητικών» για τους ίδιους χαρακτηριστικών. Εικονικά όμως…

Γενικώς, ο «εξομολογητικός» χαρακτήρας ενός διαδικτυακού ημερολογίου –όταν αυτός υπάρχει- γρήγορα χάνεται και η αυτολογοκρισία μπαίνει σε πλήρη λειτουργία. Στην ουσία, οι πιο ειλικρινείς bloggers είναι οι ίδιοι, που ανοίγουν τον εαυτό τους και στη ζωή.

Με λίγα λόγια: όπου κι αν είμαστε, όποιο μέσο κι αν χρησιμοποιούμε, τα ίδια κάνουμε στο τέλος. Είμαστε αυτό που είμαστε. Το μόνο καλό του blogging ως προς την προσωπική εξερεύνηση και κατανόηση είναι ότι μπορούμε και ξαναδιαβάζουμε τον εαυτό μας. Ότι τον βλέπουμε κάποιες φορές σαν απλοί αναγνώστες, παρατηρητές. Κι αυτό είναι πράγματι μεγάλο κέρδος για όποιον το καταφέρνει…