Φέρνεις τον κόσμο ανάποδα.
με έναν στόχο από παιδί:
ν’ αλλάξεις την τιποτένια μοίρα σου.
Κρύβεις τα καλογυαλισμένα όπλα σου επιμελώς
μέσα σε κόκκινα καλσόν, δαντελωτές κιλότες,
και όλες τις εμφανείς αδυναμίες σου
κάτω από χιλιομελετημένα στρώματα
σκιών και ρουζ,
ρομαντισμού και τάχα ευθραυστότητας
Η υποκριτική είναι η τέχνη σου·
η τέχνη της ζωής σου.
a
Συλλεγμένο σε μεταλλικό μπουκαλάκι
Φυλούσες πάντα πάνω σου
Το αίμα ενός ακρωτηριασμένου στρατιώτη.
Λάφυρο παρελθόντος πολέμου…
Ο χρόνος το είχε αρωματίσει θηλυκότητα
Και ναρκωμένο πάθος
Μες στα μπουρδέλα των ψυχών
Και της παραμυθίας,
Που τριγυρνούσες στον καιρό της ειρήνης
Σχεδόν τρελός πια.
Και όλο έπινες μία γουλιά
Δηλητήριο και βάλσαμο από τα χαρακώματα
Μιας άλλης εποχής·
Τόσο ξένης και τόσο μακρινής,
Όσο κι εκείνος ο σακατεμένος στρατιώτης…
...
Αυτή η αγάπη σέρνεται παράλυτη
Πάνω στα παγωμένα μάρμαρα
Της κρεβατοκάμαράς μας...
Δεν θα της δώσουμε νερό,
Δεν θα της δώσουμε τροφή·
Έτσι θα ξεψυχήσει λίγα μέτρα μακρύτερα,
Μπροστά απ’ την πόρτα του μπάνιου.
Θα σκοντάφτουμε πάνω στ’ απομεινάρι της
Όταν θα σηκωνόμαστε τις νύχτες
Μες στο σκοτάδι, για κάποια μας ανάγκη.
Κι η αντανάκλαση του φεγγαριού
Στον μεγάλο καθρέφτη
Θα φωτίζει αμυδρά
Τα σκληρά πρόσωπά μας…
Ναι, καλέ μου….jpg)
Άνοιξη ήταν, μάτια μου
Όταν ο Έρωτας
Τρεμόπαιζε κι αναριγούσε για ‘μάς
Στους παλιούς Αέρηδες…
Κάτω από την Ακρόπολη
Κορμί μου ασίγαστο
Σαν η αρχέγονη ώρα έδειχνε Νότο
Όστρια…
Τόσα λόγια… Τόσος μύθος…
Τώρα χειμώνιασε
Φυσάει μόνο θλίψη…
Κι εγώ επιστρέφω, αγάπη μου
Κάτω από τον Βορέα
Μόνη…
Επιστρέφω, επιστρέφεις…
Σαν πρώτα και σαν πάντα
Ψυχή μου
Στη σιωπή…
Στο εκεί και στο τότε
Φως μου αλλοτινό
Που τα ρολόγια του κόσμου
Παγώνουν…
.jpg){kind=link}