Header Painting by Agapi Hatzi

Πέμπτη, Οκτωβρίου 11, 2007

«Δεν έχει κίνητρο…»




















Κοιμάμαι όρθια… Ξύπνησα πρωί-πρωί να πάω να ψήσω τη μάνα μου να κάνει λογοθεραπεία. Εις μάτην… Δεν μασάει με τίποτα. Με το που έρχεται η λογοθεραπεύτρια κάνει τον ψόφιο κοριό.

«Δεν έχει κίνητρο…», μου είπε η αντιπαθητική δεσποινίς με το κλασσικό γιατροϋφάκι.

Μάλιστα… Δεν έχει κίνητρο… Λες κι όλοι οι υπόλοιποι έχουμε… Το θέμα των ημερών με τριγυρνάει ακατάπαυστα. Και πώς δίνεις κίνητρο σ’ έναν άνθρωπο να προσπαθήσει;

«Να την εκβιάσω με κάποιον τρόπο;» ρώτησα εμπιστευτικά την αντιπαθητικιά.
«Προς Θεού, όχι! Κάτι τέτοιο θα μας γύριζε μπούμερανγκ στη θεραπεία!»

Χμμμ… στη θεραπεία… Ποια θεραπεία, αφού δεν κάνει;

«Και τι να κάνουμε;»
«Θα περιμένουμε μήπως και θελήσει»

Άντε πάλι να περιμένουμε… Να περιμένουμε… τι να κάνουμε; Κι άμα θελήσει, εμένα να μου τρυπήσετε την μύτη, δεσποινίς. Στο μεταξύ, περιμένοντας, έχει αρχίσει να λέει αντί για λέξεις αριθμούς! Απ’ το κακό στο χειρότερο πάμε περιμένοντας.

«Μα ο χρόνος, που περνά, δεν είναι εις βάρος της;»
«Είναι, αλλά τι να κάνουμε;»


Ξέρω ‘γω τι να κάνουμε; Κάτι να κάνουμε επιτέλους! (Καλά, είναι τραγικό να βλέπεις έναν αγαπημένο σου άνθρωπο σ’ αυτήν την κατάσταση και να μην μπορείς να κάνεις τίποτα)

Ο πρώτος τρόπος, που σού ‘ρχεται στο μυαλό -εφόσον έχεις δοκιμάσει πολλάκις τη μέθοδο της πειθούς και δεν- είναι να την πλακώσεις στις σφαλιάρες να συνέλθει. Γιατί, όπως είπε κι η δεσποινίς, το πρόβλημα είναι συμπεριφορικό και ουχί παθολογικό. Αλλά δεν βαράς τη μανούλα…

Το δεύτερο είναι ο εκβιασμός. Αλλά την βλέπω και μόνη μου τη δουλειά: δεν πρόκειται να πιάσει.

Το τρίτο το μακρύτερο λοιπόν είναι να περιμένουμε… Να πεθάνει… Γιατί για άλλη προοπτική χλωμό το βλέπω πια. Μάλλον κι η ίδια αυτό θέλει και μας το λέει με τον τρόπο της. Και με πολλά τεσσάρια και οκτάρια… (Οι αριθμοί στη θέση των λέξεων, που λέγαμε)

Είναι απλό το θέμα: «Δεν έχει κίνητρο…»
...