Τιμή στις διαφορές μας

Είναι κάτι που νομίζω πολλοί άνθρωποι δεν συνειδητοποιούν, 

παρά την ευφυΐα ή την μόρφωσή τους: 

πως δεν είμαστε όλοι ίδιοι, 

δεν σκεπτόμαστε όλοι με τον ίδιο τρόπο 

και δεν διακατεχόμαστε όλοι από τα ίδια συναισθήματα. 

Όταν κάποιος θυσιάζεται π.χ. για το κοινό καλό ή για την πατρίδα, 

δεν σημαίνει οπωσδήποτε πως είναι «ήρωας»· 

μπορεί επίσης να σημαίνει πως δεν ενδιαφέρεται για τη ζωή του 

ή πως πιστεύει ότι ο θάνατος είναι το πέρασμα σε μιαν άλλη μορφή ύπαρξης, 

ενδεχομένως πιο ευτυχή.

Όταν κάποιος κάνει κάτι για τα μάτια των πολλών 

εξαιρετικά ανιδιοτελές ή «μεγαλειώδες», 

μπορεί για εκείνον να είναι κάτι το αυτονόητο

ή κάτι που του προσφέρει τεράστια ικανοποίηση.

Όταν κάποιος δημιουργεί αριστουργήματα, 

μπορεί να το κάνει με την ευκολία που κάποιος άλλος πηγαίνει το σκύλο του βόλτα. 

Ή ακόμα και να το κάνει ψυχαναγκαστικά, 

σαν κάποιος να του υπαγορεύει την κάθε του κίνηση.

Όπως εξάλλου και κάθε ποταπή ενέργεια αντιστρόφως
μπορεί να οφείλεται σε αγνή, παρθένα βλακεία,
σε κάποια διαστρεβλωμένη θέαση των πραγμάτων,
κι ουχί στην κακή πρόθεση που συχνά τους αποδίδουμε.

Ένας παλιός φίλος έλεγε χαρακτηριστικά πως 

«Ο ένας είναι ανάπηρος κι ο άλλος παγκόσμιος πρωταθλητής». 

Τέτοιες είναι οι διαφορές ανάμεσα στους ανθρώπους 

σε όλα τα επίπεδα και αναφορικά με όλες τις ιδιότητες.

Είναι ανόητο να κρίνουμε τους άλλους βάσει των προσωπικών μας βιωμάτων και δυνατοτήτων. 

Συχνά δεν είμαστε καν σε θέση να φανταστούμε τον εσωτερικό κόσμο του άλλου, 

όπως δεν μπορούμε να φανταστούμε πώς μοιάζει κάποιος πλανήτης σε έναν μακρινό μας γαλαξία.

Ναι, όλοι είμαστε ένα, όλοι αποτελούμαστε από τα ίδια κοσμικά υλικά, 

κι όμως ταυτόχρονα τόσο διαφορετικοί… 

Μόνο αν αποδεχθούμε το γεγονός της αδιανόητης διαφορετικότητάς μας, 

μόνο αν πάψουμε να προβάλλουμε στο σύμπαν την εικόνα μας, 

-όπως την αντιλαμβάνεται ο λειψός μας εγκέφαλος-, 

μόνο τότε θα μπορέσουμε να βιώσουμε και την κοινότητα, 

μόνο τότε θα νιώσουμε αληθινά την έννοια της ενότητας·

μέσα απ’ το διάφορο.

Loulou

Όταν ήμουν μικρή ήταν κάτι κορίτσια που τα έλεγα «Loulou» από μία διαφήμιση αρώματος της Cacharel. Αυτά τα κορίτσια ήταν, είναι και θα είναι πλάσματα όμορφα, μυστηριώδη κι αισθησιακά. Γοητεύουν άντρες και γυναίκες εξίσου, συχνά έχουν σχέσεις και με τα δύο φύλα –μαζί ή χωριστά. Η ερωτική επαφή δεν αποτελεί ταμπού γι’ αυτά τα κορίτσια, ούτε η γύμνια. Είναι σε πλήρη αρμονία με τον κόσμο των αισθήσεων, είναι γεννημένα να παίρνουν και να χαρίζουν έρωτα…

Τα ζήλευα αυτά τα κορίτσια -τα θαύμαζα και τα ζήλευα ταυτοχρόνως-, γιατί δεν ήμουν τέτοιο. Βαυκαλιζόμουν πως ήταν απλές οπτασίες, ενσαρκωμένες φαντασιώσεις, πως πίσω από τον αέρα μυστηρίου και αισθησιασμού που ανέδιδαν στο πέρασμά τους κρυβόταν το μηδέν, το απόλυτο τίποτα.

Το απόλυτο τίποτα κρυβόταν όμως μόνο στις σκέψεις μου: στις κρίσεις και στις συγκρίσεις μου…

Joy=Ζωή

And if upon the questions 

"Did you find Joy? 

Did you bring Joy?"

your heart is brimming with Joy, 

this is called Ζωή.

Δράση αντί αντίδραση

"Η υγεία και η ευτυχία είναι το μέτρο όλων των πραγμάτων" - Επίκουρος

Κι αυτό σημαίνει πως όταν ένας άνθρωπος αρρωσταίνει ή νιώθει ψυχολογικά άσχημα, κάτι δεν πηγαίνει καλά στη ζωή του...

Κι εφόσον υπάρχουν άνθρωποι, οι οποίοι υπό κακές "εξωτερικές" συνθήκες παραμένουν καλά, ενώ άλλοι υπό εξαιρετικά καλές συνθήκες φθίνουν, σημαίνει πως η υγεία και η ευτυχία μας εξαρτάται κυρίως από εμάς τους ίδιους.

Οπότε, την επόμενη φορά που θα γκρινιάξουμε για τα προβλήματά μας, ας αναλογιστούμε μήπως κάτι δεν κάνουμε εμείς καλά.

Ακούω π.χ. τελευταίως ότι στην Ελλάδα της κρίσης, έχουν "σαπίσει" τα χαμόγελα, γιατί δεν έχουμε χρήματα να πάμε στον οδοντίατρο. Έχουμε όμως χρήματα για να τρώμε γλυκά, να πίνουμε αναψυκτικά και ποτά, να καπνίζουμε ή να πίνουμε μαύρο και να καταστρέφουμε έτσι συστηματικά τα δόντια μας.

Και αν είχαμε χρήματα, θα βρίσκαμε το χρόνο να πηγαίνουμε κάθε λίγο και λιγάκι στον οδοντίατρο, αλλά δεν βρίσκουμε 10' την ημέρα για να φροντίζουμε τα δόντια μας όπως πρέπει.

Κι αυτό το παράδειγμα μπορεί να αναχθεί στα πάντα: πρόληψη αντί θεραπεία, δράση αντί αντίδραση.

Η Ματσούκα είναι όμορφη, αλλά... δεν θα γράψω γι' αυτήν

Είδα χθες μια ελληνική ταινία με τη Δήμητρα Ματσούκα, ο «Δρόμος» λεγόταν κι έκλαψα πολύ, αφού τελείωσε. Αφού ξάπλωσα στο αγαπημένο μου κρεβάτι, δίπλα στον αγαπημένο μου άντρα, μέσα στο αγαπημένο σπίτι, ανάμεσα στα πράγματα και τις ενέργειες που έχουμε δημιουργήσει μαζί, αλλά και ο καθένας ξεχωριστά.

Έκλαψα γιατί θυμήθηκα τον πόνο των ανθρώπων, τον πόνο που έχει πολύ γλυκάνει, πολύ αμβλυνθεί μέσα μου με τα χρόνια -είτε γιατί μεγάλωσα, είτε γιατί ωρίμασα, είτε γιατί έψαξα κι ανακάλυψα, είτε γιατί έτσι ήταν γραφτό, είτε εντελώς τυχαία.

Αυτόν τον πόνο που σε κατακλύζει όταν νιώθεις μόνος, ξέχωρος, ανήμπορος -απόλυτα φοβισμένος μπροστά στις ανεξέλεγκτες δυνάμεις της ζωής.

Τον πόνο που νιώθεις όταν προσκολλάσαι στο παρελθόν, στους νεκρούς, στην απώλεια.

Τον πόνο των έμμονων ιδεών, τον πόνο του εγώ ενάντια στους πάντες και τα πάντα.

Τον θυμό.

Και τον φόβο του θανάτου, τον ύστατο πόνο της ψυχής.

Δεν ξέρω τι ακριβώς είναι η ψυχή, ούτε τι είναι ο θάνατος, δεν έχω ιδέα, ούτε πιστεύω κάτι ιδιαιτέρως. Αυτό που ξέρω είναι πως όταν με οποιονδήποτε τρόπο απελευθερωθείς απ’ τα δεσμά του νου, αυτού του τύραννου που σε καθηλώνει και σε γεμίζει με αγωνία για το μέλλον και οδύνη απ’ το παρελθόν, είσαι ελεύθερος.

Και χαρούμενος. 

Και καρφάκι δεν σου καίγεται ούτε για το τι έχει γίνει, ούτε για το τι θα γίνει μετά.

Χριστουγεννιάτικη θλίψη

Όλοι ή οι περισσότεροι από εμάς έχουμε βιώσει κάποια στιγμή στη ζωή μας
αυτό που λέμε «κατάθλιψη».

Μπορεί να μην νιώθουμε θλίψη-θλίψη, αλλά όλοι ξέρουμε τα συμπτώματα:
δεν θέλεις να ξυπνήσεις, βαριέσαι να κάνεις οτιδήποτε
κι όλα σου φαίνονται μάταια και σκοτεινά
-όπως σ’ εκείνα τα χαοτικά μαυρόασπρα όνειρα,
με λαβυρίνθους και άπειρες πόρτες που δεν οδηγούν πουθενά...

Σήμερα με το που ξύπνησα, έπεσα πάνω σε δυο posts στη σειρά με θέμα τον ύπνο.

Το ένα post έγραφε:

«βλεπεις στον υπνο σου οτι εισαι αλλου...
Και αισθανεσαι μια αγαλλιαση, μια γαληνη και μια απεραντη ανακουφιση που εισαι εκει...
και ξαφνικα ξυπνας και μεσα σε δευτερολεπτα διαλυονται ολα και εισαι παλι εδώ...
καλημερα…»

Θυμήθηκα τη μητέρα μου, που στα τελευταία της ήταν καθηλωμένη στο κρεβάτι…
Φανταζόμουν τότε, πως στα όνειρά της θα έβλεπε πως περπατά, πως τρέχει -ίσως και πως πετά.
Κι όταν ξυπνούσε, ζούσε τον πραγματικό εφιάλτη…

Αμέσως μετά σκέφτηκα πως όσο είμαστε υγιείς, όλα μπορούν να αλλάξουν
και πως τα περισσότερα που μας απασχολούν είναι σχεδόν μηδαμινά,
πως θα 'πρεπε να είμαστε ευγνώμονες για τη ζωή μας.

Όμως, η γυναίκα που έγραφε το post έχει ένα παιδί αυτιστικό.
Η ίδια έχει την υγεία της, δεν την έχει όμως το παιδί της,
ο άνθρωπος που κατά πάσα πιθανότητα αγαπάει περισσότερο από καθετί στον κόσμο,
παρά τις καθημερινές έγνοιες που της προκαλεί η κατάστασή του.

Αναρωτιόμουν αν είχε νόημα να της γράψω τα περί ευγνωμοσύνης, όταν η ίδια πρόλαβε να απαντήσει:

«καπως ετσι ειναι, μπορει να μην ειμαι καθηλωμενη σ ενα κρεβατι,
αλλα ειμαι σε μια στασιμη και μη αναστρεψιμη πραγματικοτητα...
και ερχεται ενα ονειρο και σου θυμιζει οτι καποτε ζουσες, και εκανες ονειρα, και περναγες ομορφα...
και η μεταβαση στην πραγματικοτητα δε παλευεται, γμτ…»

Η απάντησή της περιείχε τη φράση-κλειδί: «μη αναστρέψιμη πραγματικότητα».
Αυτό το ανεπιστρεπτί, η αίσθηση της απόλυτης ανημπόριας να αλλάξεις κάτι,
η απώλεια κάθε ελπίδας, σε οδηγεί αναπόφευκτα στην κατάθλιψη.

Κι αν βρεις το κουράγιο, προχωράς στην αποδοχή της κατάστασης και ψάχνεις να βρεις
τι μπορείς να κάνεις μέσα σ’ αυτή ή πέρα απ’ αυτή.

Το άλλο post ήταν ευχές για γενέθλια μ' αυτήν την εικόνα:

Alexia Iliadou

Αναμνήσεις

Το καλοκαίρι μεταξύ Δημοτικού και Γυμνασίου με ρώτησε η μητέρα μου αν θα ήθελα να εργαστώ εθελοντικά για ένα μήνα περίπου σε μία έκθεση βιβλίου σε κάποιο από εκείνα τα ελάχιστα εναπομείναντα, υπέροχα νεοκλασσικά κτήρια της Βασιλίσσης Σοφίας. Ήμουν ψηλή, ανεπτυγμένη και μεγαλόδειχνα. Μπορούσε άνετα να με κάνει κανείς 18.

Δέχθηκα λοιπόν την πρόταση αυτή και ήταν μια πολύ ωραία κι ενδιαφέρουσα εμπειρία. Όλη μέρα ανάμεσα στα βιβλία, διάβαζα ό,τι ήθελα μιας και ο κόσμος που ερχόταν ήταν λιγοστός, αν και η έκθεση εξαιρετικά πλούσια.  

Χαρακτηριστικά θυμάμαι τα βιβλία του Ηλία Πετρόπουλου με το λεξιλόγιο της αργκό και τα πολυτελή λευκώματα με στίχους από τους Beatles και τους Rolling Stones.

Στα μεσημεριανό διάλειμμα περιδιάβαινα τα σοκάκια του Κολωνακίου· 

μια υπέροχη αίσθηση κατέκλυζε το άγουρο μυαλό μου στους πεζόδρομους με τα μαγαζάκια και τα μικρά υπαίθρια café. 

Πάντα μου άρεσε να περπατώ στους δρόμους της Αθήνας. 

Μία από τις ωραιότερες Πρωτοχρονιές της ζωής μου ήταν μερικά χρόνια αργότερα, όταν έφυγα με έναν πολύ καλό μου φίλο μου ξημερώματα από κάποιο πάρτυ 

και μεθυσμένοι τριγυρνούσαμε μέχρι το μεσημέρι στα στενά κάτω από την Ομόνοια· 

στα λούμπεν στενά του κέντρου της αγαπημένης αυτής πόλης, με τους ελάχιστους ακόμα τότε ξένους, τις πουτάνες και τους ξεχασμένους ρεμπέτηδες που ακόμα μιλούσαν τη γλώσσα του Πετρόπουλου.

Σ’ αυτήν την έκθεση λοιπόν έκανα παρέα με μία κοπέλα, πολύ μεγαλύτερή μου, 

η οποία ζούσε με τη μητέρα της σε ένα αρχοντικό πάνω από την εκκλησία του Αγίου Διονυσίου –στη Δημοκρίτου-, 

τριώροφο, ψηλοτάβανο, με ανάγλυφες πόρτες, μαρμάρινες σκάλες, μπάνια από εκείνα τα παλιά, τα τεράστια και μπανιέρες με πόδια σκαλιστά. 

Εκεί πηγαίναμε τ’ απογεύματα κι ακούγαμε δίσκους -είχα τρελλαθεί τότε με τον J.J. Cale και το εξώφυλλο με τα τσιγάρα Gitanes. 

Κάπου εκεί πρωτοκάπνισα. Κάπου εκεί οσμίστηκα λεκτικά και την ηδονή του σεξ.

Ένα πέπλο μαγείας σκεπάζει ακόμα τις εφηβικές μου αναμνήσεις· φαντάζομαι στους περισσότερους συμβαίνει αυτό.

Δεν ξέρω πώς μού ‘ρθε η συγκεριμένη ανάμνηση,
ίσως γιατί όλα ήταν τόσο όμορφα και εσχάτως λατρεύω την ομορφιά των πραγμάτων, ορατών τε πάντων και αοράτων

-γενικώς όμως το παρελθόν μου το έχω ξεχασμένο, θαμμένο κάτω από χιλιάδες αποχρώσεις αέναης αλλαγής, 

μια μακρά αλληλουχία εσωτερικών βιωμάτων, με ένα όμως σταθερό ανεξίτηλο Leitmotif,

τo οποίo πολύ εύστοχα και πολύ ποιητικά περιγράφει ο Σεφέρης σε έναν στίχο, που διάβασα πρόσφατα στον τοίχο μίας φίλης:

«Ανάμεσα σε δυο πικρές στιγμές δεν έχεις καιρό μήτε να ανασάνεις

ανάμεσα στο πρόσωπό σου και στο πρόσωπό σου

μια τρυφερή μορφή παιδιού γράφεται και σβήνει.»

Γ. Σεφέρης, Σχέδια για ένα καλοκαίρι

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει ανάμεσα σε όλες τις στιγμές…

Alexia Iliadou

Let's not be Iznogood

Οι άνθρωποι που κυβερνούν τον κόσμο είναι άνθρωποι όπως όλοι.

Ο διαχωρισμός "καλοί-κακοί" είναι για το νηπιαγωγείο.

Οι άνθρωποι όταν έχουν χρήμα -και ως εκ τούτου εξουσία-,

διακατέχονται από ιδεοληψίες που στηρίζουν τις επιλογές και τις πράξεις τους.

Αυτό συμβαίνει σε όλους τους ανθρώπους έτσι κι αλλιώς.

Όταν όμως αποκτούν εξουσία μπορούν να επιβάλλουν τις ιδεοληψίες τους.

Οι άνθρωποι που έχουν εξουσία θεωρούν πως ο "μέσος άνθρωπος" είναι βλαμμένος

1ον επειδή δεν έχει επιτύχει τον δικό τους βαθμό εξουσίας, άρα δεν έχει τα προσόντα και

2ον επειδή τους ανέχεται, πόσο μάλλον τους αποδέχεται, τους θαυμάζει, τους ζηλεύει,

θέλει να γίνει σαν κι αυτούς, άρα καλά κάνουν όσα κάνουν.

Αυτή είναι η δικαίωσή τους.

Έχουν δίκιο να σκέπτονται έτσι... έχουν ολόγυρα τις ζωντανές αποδείξεις τους.

Οι μόνοι άνθρωποι που μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα είναι όσοι δεν τους ζηλεύουν,

όσοι δεν θέλουν να γίνουν Χαλίφης στη θέση του Χαλίφη.

Είναι οι άνθρωποι που έχουν άλλου τύπου ιδεοληψίες -όλοι έχουν-,

πιο ήπιες, πιο ολιστικές, λιγότερο εγωιστικές,

και που δεν ενδιαφέρονται να τις επιβάλλουν, δεν ενδιαφέρονται εντέλει να κυβερνήσουν.

Και πώς θα επέλθει η αλλαγή από ανθρώπους που δεν ενδιαφέρονται να κυβερνήσουν;

Απλά με το να γίνουν πολλοί, τόσοι πολλοί, που δεν θα δικαιώνουν πλέον τις ιδεοληψίες του Χαλίφη.

Ο Χαλίφης θα αυτοανακυρηχθεί τότε obsolete· παρωχημένος.

Ναι, και;

Υπάρχουν άνθρωποι τόσο υποκριτές, τόσο ύπουλοι και γενικώς τόσο υπό-, 

που τους περνάς για την προσωποποίηση της ειλικρίνειας και της αυθεντικότητας. 

Την πρώτη ίσως μόνο στιγμή που θα συναντηθούν συνειδητά τα βλέμματά σας, 

νιώθεις το ασυμβίβαστο, 

αλλά σχεδόν αμέσως ξεγλιστρούν με διάφορα τερτίπια μέσα στο καλοδουλεμένο ψέμα τους 

και ξεγελιέσαι, ξεχνιέσαι, τινί τρόπω υπνωτίζεσαι.

Είναι εξόχως παραπλανητικοί. 

Ό,τι σου λένε για να σε απομακρύνουν από τους άλλους, 

τους ενδεχόμενους ή υποτιθέμενους ή σκοπίμως επινοημένους αντιπάλους τους, 

αυτό ακριβώς είναι οι ίδιοι. 

Έτσι θα περιέγραφαν τον εαυτό τους σε κάποιο όνειρο, 

όπου το υποσυνείδητό τους θα ελευθέρωνε λιγάκι τη μέγγενη της ψευδαίσθησης. 

της αντιγραφής και της μίμησης, αυτού που παριστάνουν, 

αυτού που -ίσως μοναδικό απομεινάρι αλήθειας τους- θα ήθελαν να είναι.

Εσωτερικό μόττο τους, πως μόνο το αποτέλεσμα μετράει· 

θα σου αραδιάσουν βέβαια χιλιάδες θεωρίες επί της διαδικασίας, περί αρχών και ιδεωδών, 

που οι ίδιοι όλως τυχαίως αμελούν ν’ ακολουθήσουν.

Επαίρονται για την αυτοπειθαρχία τους κι από παντού στάζει το λίπος 

ή μίσος μασκαρεμένο ιδεολογία,

συχνά μια εμφανής ροπή προς τον τζόγο, 

την τρυφηλότητα,
ενίοτε τον πληρωμένο ή τον σαδομαζοχιστικό έρωτα.

Από παντού ζητούν ανταλλάγματα.

Θυμίζουν ζώα, αυτό είναι ίσως το βασικό χαρακτηριστικό τους. 

Άλλος θυμίζει ύαινα, άλλος αλεπού, άλλος γουρούνι, άλλος πίθηκο, άλλος πολύχρωμο παπαγάλο… 

Τα αντίστοιχα ζώα ακολουθούν τη φύση τους,

κατά πάσα πιθανότητα δεν φέρουν την ευθύνη του είναι τους. 

Οι άνθρωποι όμως την φέρουν: 

οι άνθρωποι έχουν την ελευθερία και ταυτόχρονα την ευθύνη να επιλέξουν.

Κι ίσως το πρώτο που επιλέγει κανείς,
είναι αν θα αφήσει τον εαυτό του να είναι ευάλωτος 

-εσωτερικά και εξωτερικά-, 

επιδεικνύοντας ευθαρσώς αυτό που πράγματι είναι,
ή αν θα παίζει παράσταση.

Με απώτερο σκοπό ποιον όμως; Τον εαυτό σου δεν τον ξεγελάς ποτέ.

Η Σελήνη είναι όμορφη, όσο υπάρχει ο Ήλιος

Κάποια στιγμή, μετά από χρόνια

πίστεψε πια η Σελήνη πως είναι αυτόφωτη.

Μιας και μοναχικές ψυχές την εξυμνούν

μέσ’ από στίχους ξέχειλους απαισιοδοξία

κι αγκαλιασμένα ζευγαράκια

ψιθυρίζουν κάτω απ’ τη θαμπάδα της

όρκους αιώνιας τάχα μου αγάπης.

Ενώ τον ήλιο επιδεικτικά όλοι τον αγνοούν

-ποιος άραγε τολμά να τον κοιτάξει;-

και αδιάφοροι τελούν κάτω απ' το βλέμμα του

τις καθημερινές τους εργασίες.

Έτσι κι αλλιώς αυτός

απτόητος κι απροκατάληπτος

όλους ανεξαιρέτως τους φωτίζει.

Και η Σελήνη αχόρταγα κλέβει το φως του,

-νομίζει πως το κλέβει-,

ο ήλιος δεν χάνει ούτε μία ακτίνα του,

με γενναιοδωρία αυτό που είναι της χαρίζει

χωρίς καν να το σκέπτεται·

πάντα έτσι έλαμπε

κι ούτε τον νοιάζει.

Ανεμοδούρα

 Ερωτεύεσαι κιόλας, πανάθεμά σε... 

Και ποιος μετά πάλι θα σε μαζεύει;

Αφού δεν αρέσω στον φίλο σου
τον πλούσιο κομμουνιστή
διότι δεν είμαι αρκούντως απόλυτη
ούτε στα λόγια πολύ προσεκτική

Κι εφόσον εξ αρχής (θα) με περιφρονεί
η μεγαλοαστή σου γκόμενα
γιατί, αχ, δεν μπορεί! λέξεις "μη εύηχες"
-άνευ νοήματος είναι το σικ-

Τι λογικότερον από το να με αποδιώχνεις;
Τι σπουδαιότερον απ’ το δημόσιο και το ιδιωτικό
(κάπου, όπου σε σπρώχνει κάθε εποχής κύμα κι αήρ)
προσποιητό ανήκειν;

Κι όμως...

Οι άνθρωποι καμιά φορά πεθαίνουν

σαν νιώσουν πώς θα μπορούσε να είναι η ζωή

και δεν θα είναι...

Σαν δουν τον άγγελο που θά 'ταν φύλακας,

μα δεν θα είναι...

Πεθαίνουν...

Όχι με το μαχαίρι.

Συχνότερα με ένα άφημα,

ένα μαράζωμα...

και καταχρήσεις.

Καλή μας χρονιά!

Να μην βαριόμαστε και να εξελισσόμαστε
και κάθε τέρμινο απ' την αρχή να αγαπιόμαστε.

Αντικαταθλιπτικά χάπια

Τα αντικαταθλιπτικά είναι φάρμακα και μάλιστα φάρμακα με πολλές και ποικίλες παρενέργειες. Δεν είναι να τα παίρνει κανείς για πλάκα, δεν είναι recreational drugs, παρ’ όλο που λειτουργούν μια χαρά και ως τέτοια.

Λένε και προσωπικώς το πιστεύω –είμαι έτσι κι αλλιώς εν γένει κατά της χημείας- πως ο οργανισμός συνηθίζει την έξωθεν προερχόμενη σεροτονίνη ή whatever περιέχουν αυτά τα χάπια και μετά την παράγει σε μικρότερες ποσότητες. Αρχίζεις δηλαδή σταδιακά να εξαρτάσαι από αυτά, για να είσαι αξιοπρεπώς καλά.

Πάλι προσωπικώς θεωρώ πως κάποιος πρέπει να το παλεύει με άλλους τρόπους, φυσικούς, όπως άσκηση, βόλτες, παρέες, δημιουργικές ασχολίες κλπ.

Όμως… όταν βλέπεις…

• πως μια στάλα βροχής στο μάτι σε κάνει να κλαις για ώρες…
• πως δεν θες να βγεις απ’ το κρεβάτι…
• πως ό,τι κι αν κάνεις είναι μάταιο…
• πως είσαι ένα τίποτα…
• πως όλοι σε βλέπουν σαν σκουπίδι κλπ…

…ίσως πρέπει να σκεφθείς και τα αντικαταθλιπτικά χάπια ως ένα ενδεχόμενο πρόσκαιρο βοήθημα.

Πρόσκαιρο όμως… οκ;

Ψυχοβγάλματα

Οι άνθρωποι με αποδιοργανώνουν και με εξαντλούν. Δε νομίζω πως το κάνουν επίτηδες, ούτε καν πως το συνειδητοποιούν. Πιθανώς να μην κάνουν και τίποτε απολύτως. 

Έτσι κι αλλιώς για ό,τι κι αν μας συμβαίνει είμαστε εμείς υπεύθυνοι· είτε γιατί το προκαλούμε, είτε γιατί το αφήνουμε να συμβεί, είτε γιατί το αποδεχόμαστε, είτε γιατί απλά το ερμηνεύουμε και το εκλαμβάνουμε με αρνητικό τρόπο.

Παρ’ όλα αυτά τα απολύτως τετριμμένα που μόλις σας αράδιασα και παρόλο που έχω μεγαλώσει πια αρκετά ώστε να ξέρω τι μου συμβαίνει, κάθε μου επαφή με τους ανθρώπους έχει πάνω μου αυτό το περίεργο και ακόμα δυσανάγνωστο effect.

Το σκέφτομαι από ‘δώ, το σκέφτομαι από ‘κεί και τείνω να καταλήξω στο συμπέρασμα πως το θέμα είναι ενεργειακό. 

Πως για κάποιον λόγο η ενέργεια των άλλων διαπερνά με ευκολία τον προσωπικό μου χώρο και τον ανακατεύει: 

σα να μπαίνει κάποιος στο δωμάτιό σου κι αρχίζει να κάνει σουλάτσο, να διαβάζει τα τετράδιά σου, 

να ψάχνει το κομπιούτερ σου, να καπνίζει, να σου αλλάζει διακόσμηση… και κυρίως να κριτικάρει τα πάντα.

Ναι, αυτό νομίζω είναι: νιώθω πως όλοι συνεχώς έχουν άποψη για καθετί που κάνω και κυρίως γι’ αυτό που είμαι.

Στο βλέμμα ακόμα και των πιο ευγενικών ανθρώπων διακρίνω πάντα την κρίση… και την επίκριση· 

ένα διαρκές σκανάρισμα ολόκληρης της ύπαρξής μου.

Κατά πάσα πιθανότητα έτσι είμαστε οι άνθρωποι όλοι, αυτό κάνουμε: είμαστε με το δάχτυλο σε κάποια νοερή σκανδάλη.

Όμως εμένα αυτό με αρρωσταίνει· για μεγάλο διάστημα απλά απέφευγα τις συναναστροφές. 

Τελικά, συνειδητοποίησα πως δεν υπάρχει ζωή χωρίς τη συνεχή ανάμειξη των ενεργειών, 

αρνητικών και θετικών, ατομικών και συλλογικών, και πως ο αναχωρητισμός είναι μάλλον φυγοπονία.

Ως ζώντες και ενεργοί άνθρωποι οφείλουμε στον εαυτό μας μονάχα ένα πράγμα: 

να ανανεώνουμε & να ενισχύουμε διαρκώς την δική μας ενέργεια, παντοιοτρόπως, 

ώστε να μην πέφτουμε κάτω με ένα φύσημα… κριτικής, κακίας, γρίπης, βίας και τυραννίας…

Τότε και μόνο τότε, όταν νιώθουμε και είμαστε εμείς δυνατοί, επιδρούμε καλά και στο περιβάλλον μας. 

Αλλιώς… πατάμε στ’ αλήθεια τη σκανδάλη· από φόβο.

 

Είναι απλά τα πράγματα…

Όποιος δεν έχει φτάσει ποτέ στην κατάθλιψη

-στην αγνή, αυθεντική κατάθλιψη,

όπου η συνειδητοποίηση του παράλογου, του μάταιου και του εφήμερου

κυριεύει την ύπαρξη-,

είναι είτε πολύ νέος, είτε πολύ χαζός,

είτε πολύ φτωχός και δεν προλαβαίνει να σκεφθεί τέτοια.

Όποιος δεν μπορέσει να την αντέξει,

όποιος δεν βρει κανέναν τρόπο, κανένα τερτίπι έστω

να νοηματοδοτήσει τη ζωή του,

αυτοκτονεί

ή αν είναι δειλός,

συνεχίζει να ζει στην απομόνωση συνήθως,

πάντα ανικανοποίητος και πλημμυρισμένος φοβίες.

Όποιος απωθεί την κατάθλιψη με διάφορα μέσα,

φυσικά ή τεχνητά,

είναι καταδικασμένος να ζει ξανά και ξανά τα ίδια,

να μην προχωρεί η συνειδησιακή του κατάσταση,

πέφτει σε μία λούπα πλαστής και εξεζητημένης

ευτυχίας-δυστυχίας,

σχεδόν μεταβάλλει δηλαδή την κατάθλιψη

σε μανιοκατάθλιψη.

Όποιος καταφέρει να επινοήσει, να ανακαλύψει,

ή αν είναι τυχερός να του προκύψει

κάποια ενορατική ιδέα

που θα άρει τα αίτια της κατάθλιψης,

-χωρίς να πάθει άλλη, χειρότερη ασθένεια,

νοητική ή παθολογική ή άξαφνη απώλεια μνήμης,

χωρίς λοβοτομή

και χωρίς να προσηλυτισθεί σε μεταφυσική οργάνωση-,

αυτός είναι που λένε τόσο σπάνια «Φωτισμένος».

(Όλοι οι υπόλοιποι απωθούμε, ξεχνάμε, στρουθοκαμηλίζουμε...

Κάνουμε σα να ξέρουμε ή σα να μην ξέρουμε...)

Φυλάξου

 Δεν μπορούσα πια να σ’ αγαπώ

-όχι γιατί δεν είχες τη δύναμη

ν’ ανταποδώσεις·

αυτό το διέκρινα από την αρχή-,

αλλά γιατί με μόλυνες

με το φθόνο σου,

μ’ αυτήν την παλίνδρομη σύγχυση

μεταξύ του τι είσαι

και τι θα ήθελες

απελπισμένα και αμείλικτα

να είσαι·

εγώ, αυτή, αυτός

έτσι -όχι έτσι, αλλιώς.

Μπροστά σε τέτοιον κανιβαλισμό

δεν μένει ακέραια καμιά αρετή,

καμιά συνονόματη της αγάπης.

(Φυλάξου)

Ανία

Νομίζω πια πως 

στάση στη ζωή

πιο άχαρη δεν έχει

από του παρατηρητή

-πόσο μάλλον θεατή-

ακόμα κι αν αυτή έχει προαχθεί

σε ηδονοβλεψία ή αφήγηση.

‘Γεια, ‘γεια…

Αδιαφορία

αναδίδουν τα άνθη

και τα βλέμματα

στην κηδεία

όσων επέδειξαν αδιαφορία

και εγκλωβίστηκαν

στον εαυτό τους.

Kαι κάποια βιασύνη.

[Ίσως μια τρυφερή ψυχή

προσευχηθεί στο μέλλον

για την ανάμνησή τους…]

Shifters

Κάποιοι άνθρωποι ζουν με τα πάντα κλεμμένα.

Είναι ένα συνοθύλευμα

σκέψεων, χαρακτηριστικών, συμπεριφορών

άλλων ανθρώπων

που γνώρισαν στη ζωή τους,

τους άρεσαν και τα οικειοποιήθηκαν.

Ασυστόλως.

Όλα κλεμμένα.

 

Παίρνουν έναν καμβά

και αντιγράφουν κάποια εικόνα

που έψαξαν στα άδυτα του Βατικανού

όπου είχαν τρυπώσει ντυμένοι μοναχοί,

-έτσι κι αλλιώς στην πρωταρχική τους μορφή είναι αόρατοι-

και την παρουσιάζουν περήφανα

ως έμπνευσή τους.

Θέλει εκπαίδευση μεγάλη και ταλέντο

να μάθεις να κλέβεις ως και το άρωμα των άλλων

κι ίσως γι' αυτό από τη φύση μου αποστρέφομαι

όσους προσπαθούν πολύ να αλλάξουν:

γιατί μάλλον οι ίδιοι μισούν τον εαυτό τους

κι αυτοί ακριβώς είναι οι άνθρωποι

που πρέπει κανείς να φοβάται.