Λέτε ο κόσμος να υπάρχει μοναχά επειδή κάποιος έχει μια ιστορία να αφηγηθεί; Λέτε να έχει δίκιο ο Δρ. Παρνάσσους; Λέτε οι άνθρωποι να είμαστε φαντάσματα του νου;
Κι αν πάλι θελήσουμε όλοι μαζί -εσύ κι εγώ, εσείς κι εμείς- να φανταστούμε ένα ον, θε να υπάρξει;
Μα ήδη τό ‘χουμε κάνει… από παλιά… από πάντα…
Τα όντα αυτά του νου μάς χάρισαν με τη σειρά τους ύλη, χρώμα και μορφή. Πάθη, πόνους, ηδονές και αμαρτίες.
Μια λούπα φαντασιακή.
Μέχρις ότου δεν βρίσκει πια κάποιος κάτι να αφηγηθεί -ούτε καν στον εαυτό του- και τότε όλα πάλι επιστρέφουν στο συμπαγές του τίποτα.
Χθες είχε πάλι αυτήν την ταινία στην τηλεόραση... Meet Joe Black. Την πρώτη φορά την είχα δει στο σινεμά. Είχα μαγευτεί… Όχι απ’ την ταινία, απ’ τη μορφή του Θανάτου… Και από την όλη σύλληψη.
Για τους ελάχιστους, που δεν θα γνωρίζουν, κάποιος σκοτώνεται και μέσα στο σώμα του μπαίνει ο ίδιος ο Θάνατος. Το σώμα ανήκει στον Brad Pitt. Καταλαβαίνετε… Κόλαση…
Η πρωταγωνίστρια γνωρίζει τον άντρα, πριν σκοτωθεί. Ανταλλάσσουν μερικές κουβέντες σ’ ένα café. Της αρέσει πολύ. Τι παράξενο, αλήθεια… Την επόμενη φορά, που θα τον ξανασυναντήσει, το περιεχόμενο θα έχει αλλάξει. Η μορφή όμως θα είναι η ίδια. Εκείνη του café. Του Brad Pitt…
Γίνονται 1002, τρεις ώρες κρατάει η ταινία. Ο Χάρος ερωτεύεται την κοπέλα και μαζί της τη ζωή. Κι εκείνη τον ερωτεύεται. Θα μπορούσαν να φύγουν μαζί, στα άδυτα της αιωνιότητας. Εκείνος όμως, στο όνομα της αγάπης, την αφήνει στη γη και δακρυσμένος της στέλνει πίσω τον άντρα του café.
Happy End… Η κοπέλα μένει με το κουφάρι του έρωτά της. Παραγεμισμένο με την προσωπικότητα ενός άσχετου. Θα μείνει μαζί του… Προχωράνε στο τέλος της ταινίας μαζί προς την κατάκτηση της κοινής τους ζωής. Αυτή κι ένας ξένος…. Με την αγαπημένη μορφή…
Μουσική υπόκρουση το Wonderful World του Louis Armstrong. Ένας ύμνος στη ζωή… Η κατατρόπωση του Έρωτα-Θανάτου… Παντρεμένοι για πάντα με τα φαινόμενα, το χρόνο και τις αντιφάσεις…
Είχε μπει ο «Θεός» στο σώμα του άντρα της, είχε πάρει τη μορφή του. - Περιμένω τον άντρα μου, έλεγε αυτή. - Εγώ είμαι ο άντρας σου και είμαι εδώ. Δεν μπορώ να είμαι και εραστής σου; - Όχι, δεν μπορείς και δεν είσαι εδώ. Περιμένω τον άντρα μου…
Την πήρε τελικά ο «Άλλος», ο εραστής για μια νύχτα και τον αγάπησε πολύ. Μετά η ζωή συνεχίστηκε κανονικά…
Με «εκλογικεύσεις», που λέει και μια ψυχή φευγάτη…
Κάθισα χθες κι έφαγα τις μεταμεσονύκτιες ώρες μου, για να δω το «Μόναχο» του Spielberg. Τι βαρεμάρα, τι ανεμπνευσιά! Ο καημένος ο Spielberg γέρασε, μου φαίνεται…
Έπρεπε όμως κι αυτός να πει (πάλι) κάτι για τους Εβραίους και τους Παλαιστίνιους κι αυτό το γ… το Μεσανατολικό, που βασανίζει την ανθρωπότητα από πάντα κι εμένα προσωπικώς απ’ το σχολείο… Τα πετρέλαια της Μοσούλης, S.O.S.!!
Έπρεπε να μας πει, πως όλοι ίδιοι είναι, πως όλοι άνθρωποι είναι… Κι οι πληρωμένοι δολοφόνοι οι καημένοι άνθρωποι είναι, έχουν αισθήματα, έχουν οικογένειες, αγαπάνε, πονάνε…
Έχουν ιδεολογία, έχουν αγάπη πρωτίστως για την πατρίδα και το μόνο, που ζητάνε απ’ τη ζωή τους, είναι ένα κεραμίδι πάνω απ’ το κεφάλι τους και χώμα, που να το ονομάζουν δικό τους… Όπου θα ζουν ασφαλείς(;) με τους δικούς τους ανθρώπους και τα παιδιά τους θα ξέρουν, πως αυτό το κομμάτι γης τους ανήκει…
Εβραίοι και Παλαιστίνιοι παλεύουν για το ίδιο πράγμα. Για μια θέση στον ήλιο…
Οι Εβραίοι είναι και πολύ κατατρεγμένος λαός, ίσως να το δικαιούνται κάτι τις παραπάνω… Απ’ τη δική τους οπτική γωνία τα βλέπουμε όλα εξάλλου. Μ’ αυτούς ταυτιζόμαστε. Γι’ αυτούς πονάμε, όταν πεθαίνουν… Είναι οι πρωταγωνιστές της ταινίας.
Δεν φταίνε αυτοί. Οι υπόλοιποι λαοί, αυτοί οι κακοί που τους κατεδίωξαν, φταίνε… Τους πόρωσαν και κάνουν πια κι αυτοί πράγματα «όχι και τόσο ηθικά», όσο η αγνή ψυχή ενός Εβραίου διατάζει…
Κι η Εβραία μάνα δεν είναι άκαρδη, που αφήνει το παιδί της στο κιμπούτς να γίνει καλός στρατιώτης… είναι αγωνίστρια, είναι πατριώτισσα… και περήφανη μάνα… το παιδί της πρέπει να κάνει τα πάντα γι’ αυτήν τη μεγάλη ιδέα του Ισραήλ. Τα πάντα…
Η γυναίκα… η γυναίκα στην ταινία είναι σκληρή σαν πέτρα…
Ωραίο πάντως ήταν το τέλος, που δείχνει τον Εβραίο πρωταγωνιστή να πηδάει τη γυναίκα του και ταυτόχρονα σκηνές φρίκης. Είναι το μήνυμα μάλλον της ταινίας: «Έτσι πηδάμε εμείς οι Εβραίοι… Με πάθος!»
Υ.Γ. Α, και την Αθήνα την παρουσιάζει τουλάχιστον ως πόλη του Τρίτου Κόσμου…
Υ.Γ. (2) Ήθελα να βάλω το θέμα της ταινίας για μουσική υπόκρουση, αλλά είναι κι αυτό τόσο φρικτά βαρετό, που το μετάνοιωσα... Κι ο Bob Dylan δηλαδή δεν πάει πίσω... αλλά το Blowin' in the Wind θεωρείται κάτι σαν αντιπολεμικός ύμνος...
Μία απ’ τις πιο έξυπνες ταινίες, που έχω δει, είναι οι «Συνήθεις ύποπτοι». Την είχα δει πριν πολλά χρόνια, αλλά τη θυμάμαι ακόμα έντονα.
Πρωταγωνιστής ένας κουτσός μικροκακοποιός (Kevin Spacey), ο οποίος είναι αυτόπτης μάρτυρας μιας ανατίναξης πλοίου. Σε ολόκληρη την ταινία, ο άνθρωπος αυτός καταθέτει όσα γνωρίζει για κάποια συμμορία και τον μυθικό εγκληματία-αρχηγό της, που ουδείς γνωρίζει, αν υπάρχει πραγματικά.
Όλα τα γεγονότα τα βλέπουμε μέσα απ’ την κατάθεση αυτού του ανθρώπου.
Μόλις αφήνεται ελεύθερος, ο «ανακριτής» συνειδητοποιεί, πως ό,τι του διηγούνταν αυτός ο άνθρωπος ήταν ψέμα. Όλα τα ονόματα, οι τοποθεσίες, τα γεγονότα ήταν αποκυήματα της φαντασίας του με αφετηρία οτιδήποτε έβλεπε γύρω του: ένα άρθρο στην εφημερίδα, που βρισκόταν πάνω στο γραφείο, το όνομα της πορσελάνης κάτω απ’ το φλιτζάνι του, ένα απόκομμα που κρεμόταν στον πίνακα ανακοινώσεων του αστυνομικού τμήματος…
Ο ουδόλως κουτσός κακομοίρης, που είχε πείσει τους πάντες με την κατάθεσή του για την ανυπαρξία του μυθικού εγκληματία, δεν είναι παρά ο ίδιος… Ο κακός… Παιχνίδι ταυτότητας…
Πώς μού ‘ρθε τώρα αυτή η ταινία στο μυαλό; Απ’ την εξής απλή σκέψη: Όταν αφήνεσαι να δεις τα πράγματα μέσα απ’ τα μάτια ενός ανθρώπου, ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος της απόλυτης εξαπάτησης.
Προχθές έβλεπα στην τηλεόραση για πολλοστή φορά το «The Crying Game» ή στα ελληνικά
«Το Παιχνίδι των Λυγμών» του Neil Jordan.
Πολύ γνωστή ταινία, για όσους τυχόν όμως δεν την γνωρίζουν, η υπόθεση είναι η εξής:
Ο ήρωας είναι μέλος του ΙΡΑ και παίρνει μέρος στην απαγωγή ενός Άγγλου στρατιώτη, ο οποίος σκοτώνεται κατά τη διάρκεια της επιχείρησης.
Μετά απ’ αυτό ο ήρωας πηγαίνει, βρίσκει και ερωτεύεται την παράξενη ερωμένη του νεκρού. Δεν της αποκαλύπτει, πως ανήκει στον ΙΡΑ κι εκείνη όμως δεν του αποκαλύπτει, πως είναι άντρας!
Παράφορα ερωτευμένοι κι οι δυο πηγαίνουν να κάνουν έρωτα, ο ήρωας βλέπει τον φαλλό της αγαπημένης του και τρέχει να ξεράσει στη λεκάνη της τουαλέτας. Δεν παύει όμως να την αγαπά.
Η ηρωίδα σκοτώνει ένα μέλος του ΙΡΑ για εκδίκηση, αυτός αναλαμβάνει την ευθύνη και μπαίνει φυλακή αντί αυτής. Κι αυτή τον περιμένει να βγει…
Αυτός εξιλεώθηκε εκτίοντας την ποινή φυλάκισης για χάρη της.
Κι αυτή του αφοσιώθηκε για πάντα.
Μια ιστορία γνήσιας αγάπης, με σοβαρά προβλήματα στη σχέση!…
Να κρατήσετε στο νου σας την παραμέτρο, πως κι αυτός της είχε αποκρύψει το γεγονός, πως ήταν μέλος του ΙΡΑ, πως σκότωνε συνειδητά ανθρώπους και πως είχε αναμιχθεί στο θάνατο του πρώην αγαπημένου της.
Κανείς δεν είναι τέλειος λοιπόν!...
Αυτό που θα ήθελα τώρα, είναι να θέσω το εξής "απλό" ερώτημα:
Τι θα κάνατε εσείς σε μια τέτοια περίπτωση, αν ήσασταν στη θέση του ήρωα;
(Υποτίθεται, πως είστε ήδη βαθιά ερωτευμένοι με το άλλο άτομο, όταν πια ανακαλύπτετε τη σεξουαλική του ταυτότητα).
1. Θα δίνατε τόπο στην οργή και θα κάνατε έρωτα με έναν ομόφυλό σας; 2. Θα μένατε ζευγάρι, αλλά χωρίς σεξουαλικές επαφές; 3. Θα μένατε απλοί φίλοι; 4. Θα την/τον αποκαλούσατε προδότη και θα εξαφανιζόσασταν; 5. Θα την/τον σιχαινόσασταν;
