Header Painting by Agapi Hatzi

Τετάρτη, Οκτωβρίου 10, 2007

Εσωτερική βιαιότης
















Οι σκοποί μας, χρυσόψαρα πάνω σε κόκκινο χαλί. Πεθαίνουν μέσα μας, σπαρταρώντας πρώτα για λίγο έξω από τη γυάλα, που την έσπασε τυχαία –ή μήπως με ενδόμυχη βαναυσότητα;- κάποιο παιδικό, απότομο σκούντημα.

Ως κακό timing ή κακή επιλογή παρερμηνεύεται συχνά η εσωτερική αυτή βιαιότης. Το χρυσόψαρο είναι έτσι κι αλλιώς βραχύβιο και το ξέρουμε. Θα μπορούσε κανείς να θεωρεί μάταια ή ακόμα και μακάβρια την περαιτέρω ύπαρξή του μέσα στη γυάλα…

Ίσως να υπάρχει και μια διεστραμμένη αισθητική αντίληψη: έχει μια άγρια ομορφιά να το βλέπεις να χτυπιέται, καθώς το οξυγόνο δεν μπορεί να περάσει μέσω του αέρα στα μονοδιάστατα βράγχια του.

Θυμάστε το Kill Bill; Το κοριτσάκι εκεί το πάτησε κιόλας… Κυριολεκτικά.

Αν είναι καλύτερα να αποστεώνονται τα βραχύβια όνειρά μας μέσα στη γυάλα, καθώς κανείς δεν βρίσκει το κουράγιο να μαζέψει το νεκρό σώμα ή να εγκαταλείπονται στις βίαιες «ανορθόδοξες» τάσεις μας, είναι κι αυτό ένα ερώτημα της Ηθικής.

Εγώ μένω στην απλή διαπίστωση της αδιαμφισβήτητης ύπαρξης των τάσεων αυτών.
Εντός, εκτός κι επί τ’ αυτά…