Header Painting by Agapi Hatzi

Δευτέρα, Ιανουαρίου 22, 2007

Vicious games

Τ΄αγοράκια ερωτεύονται τα κορίτσια της τάξης τους. Μα αυτές έχουν μάτια μοναχά για τους μεγαλύτερους.

Τα κορίτσια τσακίζουν τα μούτρα τους με τους μεγάλους. Είναι ακόμα αθώες και άβγαλτες.

Τα αγοράκια εφευρίσκουν τρόπους, γίνονται μάγκες, αλήτες, αντράκια. Αποκτούν με χίλιους κόπους μηχανάκι και υφάκι, λίγο όγκο παραπάνω… Πίνουν, καπνίζουν, βρίζουν… Ο καθείς ό,τι μπορεί. Αυτοί οι ίδιοι, που πριν 3 χρόνια θα τους έφτυναν όλες, τώρα έγιναν «μεγάλοι». Μέσα στα κόλπα τους κατάφεραν να πηδήξουν μια-δυο. Η τρίτη πια θα υποφέρει. Δεν έχει σημασία… Μόνο να γράφει το κοντέρ. Κι άλλες, κι άλλες, κι άλλες…

Τα κοριτσάκια, κατακεραυνωμένα, αρχίζουν κι αυτά να δίνονται ασκόπως. Δεν θα είναι ποτέ πια οι μικρές χαζούλες, που τις είχε ο μεγάλος για κολατσιό. Όχι. Είναι γυναίκες και τα κάνουν όλα. Και όπου βρουν γόνιμο έδαφος, όπου δουν τα μάτια του άλλου να λάμπουν γι’ αυτές, θα τον πατήσουν κάτω. Θα εκδικούνται αέναα τον πρώτο, αυτόν που τις έκανε να χάσουν τον αυθορμητισμό τους για πάντα.

Και έτσι πάει σκοινί-κορδόνι. Ο ένας χαντακώνει τον άλλον. Ο έρωτας κρύβεται όλο και πιο βαθιά μες στην ψυχή μας, μην φανεί, μην τον ανακαλύψουν. Και η λαχτάρα χάνεται μέσα στο πλήθος των μάταιων επαφών.

Έρχονται στιγμές, που κάποιος μας αγγίζει. Μα είναι τόσο αργά.... Είμαστε πια τόσο φοβισμένοι και τόσο ξοδεμένοι στα γλέντια του ατέρμονου τίποτα… Δεν μας μένει παρά η μηχανική επανάληψη του παρελθόντος… Ή…

Ή αρχίζει η μεγάλη μεταμόρφωση. Με τόσον πόνο, όσο και τότε… Όταν ήμασταν ακόμα παιδιά. Ίσως και παραπάνω… Γιατί τώρα πρέπει να ξεριζώσουμε με τα ίδια μας τα χέρια, όσα για χρόνια φυτρώναν ερήμην μας. Και το ξερίζωμα πονάει όσο τίποτα άλλο…