Header Painting by Agapi Hatzi

Τετάρτη, Ιανουαρίου 24, 2007

Κάτι έχω να κάνω…

Σήμερα κοιμήθηκα πρωί. Είχα ένα είδος αϋπνίας. Δεν είναι σπάνιο αυτό. Δεν είναι καν αϋπνία. Είναι παντελής έλλειψη προγράμματος. Και μια κρυφή ελπίδα, πως κάτι μπορεί να συμβεί μέσα στη νύχτα. Καμιά φορά συμβαίνει…

Με ξύπνησε πανικόβλητος ο άντρας μου. Είχα να πάω κάπου κι είχα αργήσει εξωφρενικά. Ετοιμάστηκα τόσο γρήγορα, όσο μόνο για το σχολείο κατάφερνα. Όλα-όλα μαζί μού πήραν λιγότερο από 10’. Πρόλαβα. Με την ψυχή στο στόμα, αλλά πρόλαβα.

Δευτερόλεπτα πριν ξυπνήσω, ο ίδιος άνθρωπος που φώναζε στ’ αυτί μου να σηκωθώ, στην ψυχή και στ’ όνειρο μού έθετε μια ερώτηση. Μια ερώτηση, που με τυραννάει καιρό. Έχει σταλάξει άραγε η απάντηση μέσα μου; Δεν πρόλαβα ν' ακούσω...

Τον κοινό χρόνο, άμα τρέξεις τον προλαβαίνεις. Τον έσω χρόνο ποτέ… Όσο κι αν τον βιάσεις, όσο κι αν τον κυνηγήσεις, αόρατα φράγματα υψώνονται και σε καθηλώνουν. Καταδικασμένος να περιμένεις να πέσει κι η τελευταία σταγόνα, μέχρι ο σταλακτίτης να βαρύνει τόσο, που να μην τον κρατά πια ο ουρανός της σπηλιάς και να πέσει στο έδαφος με θόρυβο εκκωφαντικό.

Μόνο τότε είναι η ώρα… Η ώρα να κινήσεις γι’ αλλού…

Ίσως πάλι να μην έρθει ποτέ αυτή η ώρα… Ο σταλακτίτης να μείνει ένα απολίθωμα, ένα παντοτινό, εσωτερικό αξιοθέατο… Ντεκόρ της ψυχής σου…