Header Painting by Agapi Hatzi

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 21, 2007

Μην χτυπάς μόνο ξύλο…














Όταν ήμουν μικρή, ο μπαμπάς μου βάραγε μια φορά τον αδελφό μου για κάτι που είχε γίνει μεταξύ μας, μπήκα στη μέση και είπα πως εγώ έφταιγα, σήκωσε το χέρι του να χτυπήσει κι εμένα, κατουρήθηκα ακαριαία απ’ το φόβο μου κι εκείνος έβαλε τα γέλια και τη γλίτωσα…

Αυτή είναι η μοναδική μου ανάμνηση βίας -ή μάλλον απειλής βίας- πάνω στο κορμί μου απ’ τον πατέρα μου. Η μητέρα μου καμία σχέση με το άθλημα… Δεν με χτυπούσαν ποτέ και θεωρώ τη σωματική βία ό,τι χειρότερο στον κόσμο…

Βέβαια, από τότε μού ‘χουν πει διάφοροι γκόμενοι, πως έπρεπε να είχα φάει ξύλο μικρή για να στρώσω κι εγώ τότε τους παρατάω, γιατί τους θεωρώ μαλάκες και την ιδέα τους αυτή περί διαπαιδαγώγησης βασική ένδειξη προς απομάκρυνση από κοντά τους.

Κανα-δυο βέβαια έχουν προλάβει και να με χτυπήσουν κι αυτό το φέρω τόσο βαρέως, που σχεδόν τους μισώ… Βλέπω άλλες γυναίκες γύρω μου που το ανέχονται αυτό για χρόνια και μάλιστα τους υποστηρίζουν κιόλας αυτούς τους όρθιους όρχεις… Είναι μάλλον οι ίδιες γυναίκες που τις έτρωγαν από μικρές… Συνηθισμένες…

Δεν μιλώ όμως μόνο για τις γυναίκες. Έχω μεγάλη ευαισθησία με το θέμα αυτό. Μια φορά βάλανε πέντε φουσκωτοί κάτω τον αδελφό μου και τον βαράγανε όλοι μαζί. Πάλι μπήκα στη μέση. Δε μασάω με τους πούστηδες… σταμάτησαν μόλις με είδαν… Ίσως κάπου και να ντράπηκαν. Ίσως να ένοιωσαν και λίγο γελοίοι, που μια γυναίκα δεν τους φοβήθηκε.

Δεν το παίζω μάγκας, τρελή είμαι… Αλλά…

Ο φόβος… Ο φόβος είναι ο χειρότερος σύμβουλος… Πρέπει να επεμβαίνουμε όπου βλέπουμε το κτήνος να βγαίνει μέσα από τον άνθρωπο. Πολλοί από εμάς δεν κάνουμε τίποτα για το κοινό καλό. Όμως τουλάχιστον, όταν κάτι συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας, ας κάνουμε κάτι γι’ αυτό… Μην το βάζουμε στα πόδια…

Πρέπει κάποια στιγμή ν’ αρχίσουμε να υπερασπιζόμαστε αυτά που πιστεύουμε.
Κι ας φάμε και ξύλο…