Header Painting by Agapi Hatzi

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 02, 2007

Ας μην πεθαίνουμε κάθε ημέρα…
















Αυτό το καλοκαίρι ήταν πικρό για μένα. Έπαθε η μάνα μου εγκεφαλικό. Μια γυναίκα, που παρ’ ότι είχε προβλήματα κινητικότητας εδώ και πάρα πολλά χρόνια, ήταν ο πιο ενεργητικός και μαχητικός άνθρωπος, που έχω γνωρίσει ποτέ στη ζωή μου. Κατάφερνε τηλεφωνικώς ό,τι δεν καταφέρνουν άλλοι με χίλια δυο μέσα, υποκλίσεις και κατακλίσεις.

Την χτύπησε στα καλά καθούμενα: την ώρα που κοιμόταν. Οι πρώτες μέρες ήταν δραματικές, κοντεύαμε να τη χάσουμε. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον εαυτό μου ένα σούρουπο, πάνω στη μηχανή, να τρέχω να την προλάβω και το μυαλό μου να τρέχει ακόμα πιο γρήγορα απ’ τη μηχανή, σε χιλιάδες στροφές, προσπαθώντας να αποδεχθεί το ενδεχόμενο του θανάτου.

Έγινε μέσα μου ένα κλικ. Ναι, η μητέρα μου θα πεθάνει. Κι αν όχι τώρα, κάποτε. Και όλοι οι υπόλοιποι. Και βέβαια εγώ η ίδια. Αυτό τελικά μ’ απασχολεί πλέον λιγότερο απ’ όλα. Έτσι κι αλλιώς δεν είμαι και τίποτα σπουδαίο… Το μόνο, πως θα στεναχωρήσω κι εγώ αυτούς που θα μείνουν πίσω…

Ο θάνατος είναι τόσο φυσικός, όσο και η ζωή. Εκείνο που με έχει κυριολεκτικά τρελάνει, είναι η αντίδραση κάποιου άλλου προσώπου προς όλα αυτά. Ξαφνικά φοβάται τα πάντα, ως και να μην χαλάσει ο πάγκος της κουζίνας, ο νιπτήρας και οι ξύλινες καλοκαιρινές καρέκλες από το νερό και τον ήλιο. Προσέχει τα αντικείμενα σα φυλακτά και τη ζωή των γύρω του σα φύλακας-δαίμονας.

Ναι, κάποια μέρα όλοι και όλα πεθαίνουν. Ας προσπαθήσουμε όμως τουλάχιστον να ζούμε τις μέρες μας. Ας μην πεθαίνουμε κάθε ημέρα…