Header Painting by Agapi Hatzi

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 11, 2006

Ζηλεύω τις φαντασιώσεις σου



















Δεν μ’ αρέσουν οι φαντασιώσεις. Δεν θέλω ο σύντροφός μου ούτε θεωρητικά να πηγαίνει με άλλη. Ζηλεύω αυτές τις άγνωστες νοσοκόμες, νοικοκυρές, ηθοποιούς, πουτάνες… Αρρωσταίνω και μόνο στην ιδέα, ότι ο άλλος ποθεί κάποιαν άλλη πέρα από μένα.

Ξέρω ζευγάρια, που λειτουργούν με φαντασιώσεις. Που κοιτάζουν μαζί τσόντες και παίζουν ένα παιχνίδι ρόλων με φανταστικούς συμμετέχοντες. Μπορεί να προσθέτει κάτι αυτό, δεν ξέρω… Εμένα μου φαίνεται σαν ανία σε περιτύλιγμα σεξουαλικής απελευθέρωσης. Νοητικά τουλάχιστον.

Οι φαντασιώσεις υπάρχουν πιθανώς στο κεφάλι μας. Για όταν είμαστε μόνοι μας. Πρέπει να τις μοιραζόμαστε όμως κιόλας; Δεν υποτιμάμε τον άλλον, αν για να ερεθιστούμε, πρέπει να σκεπτόμαστε κάτι άλλο από αυτό που έχουμε μπροστά μας; Και να του το λέμε κιόλας; Δεν σημαίνει αυτό «Σε βαριέμαι φρικτά, αλλά τι να κάνουμε, εσένα έχουμε»;

Μπορεί να κάνω και λάθος… Νομίζω όμως, πως όταν αρχίζουν οι φαντασιώσεις, βάζεις το λιθαράκι της απομάκρυνσης. Αργά ή γρήγορα, κάποια ψιλοφαντασίωση θα σου κάτσει κιόλας… Και συνηθισμένος ων, δεν θα την αφήσεις βέβαια να πάει χαμένη…

Εσείς τι λέτε γι’ αυτό; Για την απύθμενη ζήλια; Ακόμα και για τη φαντασία του άλλου; Είναι αρρώστια ή έχει κάποια βάση;
Ανυπομονώ για τις απαντήσεις σας… Και μην ντραπείτε, please…

Υ.Γ. Α, υπάρχει και το άλλο... Δεν του κάθεσαι ποτέ και φαντασιώνεται για πάντα εσένα. Όμως έτσι μένεις κι εσύ με το όποιο στο χέρι. Και με τις φαντασιώσεις σου...