Header Painting by Agapi Hatzi

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 28, 2007

Η μεγαλύτερη ευχή


















Έχω ένα φίλο. Οι γονείς του τσακώνονταν τι όνομα να του δώσουν: Στέφανο απ’ το μπαμπά της μαμάς ή Παναγιώτη απ’ την πλευρά του μπαμπά; Βγήκε ο φίλος μου στο φως ανήμερα του Αγίου Στεφάνου, 27 Δεκέμβρη. Τι να πει ο μπαμπάς; Καπελώθηκε από την τύχη… Κι έτσι ο φίλος μου έχει τώρα γιορτή και γενέθλια μαζί. Καπελώθηκε κι αυτός, γιατί πάντα έπαιρνε ένα δώρο αντί για δύο, που παίρνουν όλα τα παιδάκια.

Μεγάλο πράγμα η τύχη… Όλα τα σημαντικά πράγματα στη ζωή μας είναι θέμα τύχης. Πού θα γεννηθείς, με τι γονείς, με τι γονίδια, σε τι εποχή… Όλα… Και μετά σου λένε, είσαι υπεύθυνος για τη ζωή σου. «Δε μας γ$#%ς κι εσύ, ρε φίλε;», θα σου πει και ο Αιθίοπας με το Aids, την ώρα που τον πυροβολούν μες στην πείνα του οι λυσσασμένοι πολιτικοί αντίπαλοι…

Η τύχη… μεγάλο πράγμα… παίζει πόκερ με τη θέληση. Ποιος, λέτε, θα κερδίσει; Γιατί πόκερ κι όχι σκάκι; Μα είπαμε: και σκάκι να παίζανε, η θέληση θα ξεκινούσε ξεκληρισμένη. Με τρεις στρατιώτες, ένα άλογο κουτσό και έναν γκρεμισμένο πύργο. Τι να λέμε τώρα; Άντε βγάλτα πέρα. Κουνάμε αγχωμένοι τα στρατιωτάκια μπας και καταφέρουμε να βγάλουμε καμιά βασίλισσα να μας σώσει…

«Θα το τρέξω το κατοστάρι», έλεγε παλιά ένας γνωστός, «Μόνο που ο άλλος, ο πλούσιος, ξεκινά απ’ τα 50 μέτρα. Πού να τον προλάβω;» Πού να τον προλάβει; Έτρεξε το κατοστάρι του και πουλάει -50 χρονών τώρα- παπούτσια στη Nike. Ναι, ξέρω… άλλοι δεν έχουν πόδια… Ε, σ’ αυτούς δεν θα πουλήσει.

Ήταν μουτρωμένος χθες ο άλλος μου φίλος. «Όλα μου πάνε στραβά», έλεγε «κι οι άνθρωποι με έχουν απογοητεύσει». Τον περιλάβαμε με την φίλη μου -του ρίχνουμε και καμιά δεκαριά χρόνια η καθεμιά-, να του φτιάξουμε το κέφι: «Δεν έχεις δει τίποτα ακόμα, Φαρούκ! (παρατσούκλι είναι αυτό, γιατί ο φίλος μου είναι μαυριδερός) Η ζωή σου θα γίνεται όλο και χειρότερη όσο περνούν τα χρόνια! Κάποτε θα θυμάσαι τα σημερινά σου προβλήματα και θα λες «Τι ευτυχισμένος που ήμουν τότε!»»

Γελάσαμε πολύ με τις μαλακίες μας -του φτιάξαμε όντως το κέφι!- και στις 4 το πρωί τον αποχαιρετήσαμε κι οι δυο αγαπησιάρικα, με δύο σταυρωτά φιλιά και μια τεράστια ευχή:
«Καλή τύχη, Φαρούκ! Θα σου χρειαστεί!»
...