Header Painting by Agapi Hatzi

Τρίτη, Δεκεμβρίου 11, 2007

Κι εξήγηση δε δώσαμε...



















Πάντα είχα απορίες σχετικά με τη συμπεριφορά των ανθρώπων. Φαντάζομαι θα είχαν κι αυτοί τις δικές τους… Όμως· συνήθως δεν σου λένε τι τους φταίει. Βλέπεις μόνο μια παράξενη αντίδραση, μια ψύχρα, μια απομάκρυνση και μένεις να αναρωτιέσαι, τι συνέβη. Σα να περιμένουν να καταλάβεις από μόνος σου. Όχι σα να… Αυτό περιμένουν. Και το μόνο που μένει είναι ένα αίσθημα πικρίας.

Δυστυχώς συχνά δεν αντιλαμβανόμαστε, τι ενοχλεί τον άλλον αν δεν μας το πει. Και να μας το πει ενδεχομένως να μην καταλάβουμε, θα έχουμε όμως τουλάχιστον μία αμυδρή ιδέα. Δεν θ' απομείνουμε να ψαρεύουμε μονάχοι υποθέσεις σε θολά και σιωπηλά νερά.

Θα λάβει κι αυτός κάποια εξήγηση ή έστω κάποια δικαιολογία, που πιθανώς να μην είχε καθόλου σκεφτεί. Συχνά λείπουν δεδομένα… Μία ερωτησούλα, μία προσπάθεια κατανόησης ποτέ δεν έβλαψε κανέναν.

Ίσως πάλι να μην είναι τόσο απλό το θέμα. Η σιωπή βοηθάει στη συντήρηση των αγαπημένων μας «βεβαιοτήτων» και στην απόκρυψη των παράλογων συχνά φόβων και ανασφαλειών μας. Κάθε κουβέντα ουσίας ενέχει τον κίνδυνο να εκτεθείς εσύ ο ίδιος. Ή ακόμα χειρότερα να σε εκθέσουν.

Δε γίνεται όμως έτσι δουλειά. Για να δεις, πρέπει να δείξεις. Ταμπουρωμένος πίσω από σακιά σιωπής -που παραπλανητικά αναγράφουν «αξιοπρέπεια» ή απλά «αδιαφορία»-, βλέπεις μονάχα αποσπασματικές κινήσεις, αν και όποτε ο άλλος τύχει να βρεθεί στο περιορισμένο οπτικό σου πεδίο. Κι εσύ μια δυσδιάκριτη σκιά σε άτακτη υποχώρηση.

Αν δείχναμε λίγο περισσότερο θάρρος στις σχέσεις μας…
το πολύ-πολύ να γινόμασταν καλύτεροι…