Header Painting by Agapi Hatzi

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 17, 2007

Φως















Είμαι σε διάθεση νοσταλγική και θλιμμένη.

Η μαμά μου σήμερα κλείνει 40 μέρες από τότε που έφυγε. Οι Χριστιανοί λένε πως σήμερα θα αναχωρήσει οριστικά η ψυχή της από κοντά μας. Γι’ αυτό κάνουν τα μνημόσυνα αυτήν τη μέρα.
Εγώ όμως δε νοιώθω την παρουσία της καθόλου στο χώρο από την αρχή. Ή να πω απ’ το τέλος;
Το ίδιο δεν είναι αυτά τα δύο; Δεμένα για πάντα μεταξύ τους;
Αντιθέτως λοιπόν, έχω την αίσθηση πως έφυγε μια μέρα πριν μας ανακοινώσουν επίσημα το θάνατό της. Τότε που είδα εκείνο το φωτεινό παράθυρο…

Εκείνη μου έδειξε το φωτεινό παράθυρο -πάντα είχαμε κάποιου είδους τηλεπάθεια μεταξύ μας. Ήθελε να ξέρω πως πάει κάπου με φως πολύ. Ή μάλλον πως η ίδια έγινε φως. Πως δεν θα ‘ταν πια εκείνη, αλλά φως… Και πως την στερνή της ανθρώπινη στιγμή ένοιωθε όμορφα για την καινούρια έκφανση της ύπαρξής της.
Όταν την έθαβαν εξάλλου, ήδη το σώμα της ήταν μόνο του, ξέχωρο· με δυσκολία καταλάβαινα πως ήταν αυτό που τόσο πρόσφατα ακόμα κουβαλούσε την ψυχή της.

Μιλώντας για την ψυχή ακούγομαι σαν πιστή, έτσι δεν είναι; Όχι… Απλώς τη διαχωρίζω από τα απτά μας μέρη. Είναι εκείνη η αραχνοΰφαντη ύλη, που μεταβάλλεται μες στη ζωή αδιάλειπτα, ύλη κι ενέργεια μαζί, φως…
Φως που κάποτε μένει χωρίς περίβλημα και χωρίς συνειδητότητα και ταξιδεύει αέναα στο σύμπαν.

Έχει αυτό καμιά σημασία; Για το φως ή για εμάς, τους ντυμένους ακόμα το σώμα μας;
Έχει… Λουζόμαστε στο φως κάθε μας ημέρα και κάθε μας νύχτα· ναι, ναι, και κάθε μας νύχτα…
Καβάλα στις αχτίδες του συνυπάρχουν όλα όσα υπήρξαν, όσα υπάρχουν και ίσως-ίσως και όλα όσα θα υπάρξουν. Γιατί ο χρόνος είναι κι αυτός παράξενο πράγμα…

Μέσα σ’ αυτό το φωτεινό πανδαιμόνιο έρχονται στιγμές που αγγίζουμε με τρόπο μαγικό κι ανεξήγητο τ’ ανέγγιχτα· και κάπως έτσι, με στιγμές, μετουσιωνόμαστε κι εμείς αργά-αργά σ’ εκείνο που κάποτε και αναπόφευκτα θα γίνουμε…

Φως.
...