Header Painting by Agapi Hatzi

Παρασκευή, Οκτωβρίου 20, 2006

Ένας κόσμος-τραβεστί




















Οι άντρες είναι τόσο διαφορετικοί απ’ τις γυναίκες…

Όταν ήμουν μικρή, θεωρούσα τ’ αγόρια και τον κόσμο τους από άλλον πλανήτη. Παρ’ όλο που ήμουν αγοροκόριτσο. Δεν είναι τόσο το τι κάνεις, τι σ’ ενδιαφέρει και με τι ασχολείσαι, ούτε καν το πώς αντιδράς στις διάφορες καταστάσεις. Είναι κυρίως το πώς είσαι μέσα σου, πώς σκέπτεσαι, πώς νοιώθεις τον εαυτό σου σε σχέση με τους άλλους και τα πράγματα.

Μεγαλώνοντας, έβαλα το μυαλό μου να δει τους άντρες ως ανθρώπους και όχι ως εξωγήινους. Τους πλησίασα, τους μίλησα, τους ένοιωσα, προσπάθησα να τους καταλάβω. Έγιναν καλύτεροι φίλοι μου απ’ τις γυναίκες. Μου φαίνονταν πιο αθώοι, πιο αφελείς και πιο ντόμπροι. Κι είχαν σίγουρα περισσότερα ενδιαφέροντα απ’ τα κορίτσια της ίδιας ηλικίας, που το μόνο που είχαν στο μυαλό τους ήταν ακριβώς οι άντρες!

Ήρθα λοιπόν κοντά τους, τους ερωτεύτηκα, τους αγάπησα, τους έζησα.

Πλησιάζοντας πια τα 40 όμως, τείνω να επιστρέψω στην παιδική μου εντύπωση. Ένα ή δύο επίπεδα πιο πάνω βέβαια στη σπείρα της συναίσθησης, έχω πραγματοποιήσει σιωπηλά και μάλλον ασυνείδητα μια επιστροφή στο φύλο μου. Νοιώθω ξανά πιο κοντά στις γυναίκες, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί τελικά είμαι εγώ γυναίκα και μου ταιριάζει περισσότερο η ψυχοσύνθεσή τους.

Όμως και αντικειμενικά οι γυναίκες είναι πιο γήινες, πιο τρυφερές και πιο «ανθρώπινες». Οι άντρες είναι οραματιστές, είναι φιλόδοξοι, αλλά το βασικό τους χαρακτηριστικό είναι μάλλον η ανταγωνιστικότητα. Μια κοινωνία εξάλλου ανδροκρατούμενη, δεν θα μπορούσε να έχει παρά την ταυτότητα του κυρίαρχου.

Οι γυναίκες αναμφίβολα τα τελευταία χρόνια, στην προσπάθειά τους να γίνουν ισότιμες με τους άντρες, έχουν οικειοποιηθεί αρσενικές ιδιότητες. Αλλά και πάλι… Λίγο αλλιώς, λίγο διαφορετικά, μ’ έναν τρόπο λίγο πιο ήπιο και πιο ανθρωποκεντρικό. Στο κάτω-κάτω είναι κι αυτή η ιδιαιτερότητα της μητρότητας, που κάπως τις συγκρατεί από την πλήρη ολίσθηση, από τον πλήρη μαρασμό της δικής τους εσωτερικής φύσης…

Δεν θέλω να συνηγορήσω υπέρ κανενός. Στην πραγματικότητα αγαπώ και τα δύο φύλα. Αγαπώ γενικά τους ανθρώπους και τη διαφορετικότητά τους. Και με πονάει να παρακολουθώ έναν κόσμο, που χάνει την επαφή με το Είναι του.

Γυναίκες ανταγωνιστικές και άντρες δειλοί, γυναίκες ψυχικά σκληρές και κυνικές και άντρες πονηροί και ύπουλοι. Όλα στο βωμό του όποιου σκοπού, του όποιου "κέρδους". Ένας κόσμος-τραβεστί. Ένας κόσμος, που συγκεντρώνει πάνω του τις αρνητικές ιδιότητες κι απ’ τα δύο φύλα.

Και δεν αφήνει χώρο ν’ αναπνεύσουμε…