Header Painting by Agapi Hatzi

Δευτέρα, Ιουλίου 03, 2006

Συνήθειες και εξαρτήσεις











Είμαι άνθρωπος των εξαρτήσεων.
Κι απ’ την άλλη σιχαίνομαι
οτιδήποτε γίνεται συνήθεια.
Σας φαίνεται αντιφατικό;
Κι όμως…

Τι είναι η εξάρτηση; Είναι ένα πάθος, στο οποίο υποκύπτεις σιγά-σιγά -ή και απότομα- και μετά δυσκολεύεσαι να ξεφύγεις. Ακόμα κι αν δεν γουστάρεις πια. Ακόμα κι αν βλέπεις, πως σε καταστρέφει. Δεν μπορείς όμως χωρίς αυτό. Παθαίνεις στερητικό σύνδρομο. Πρέπει να κουραστείς πολύ για να τ’ αποβάλεις, θέλει να θυσιάσεις κάτι απ’ τον παλιό σου εαυτό. Τον παθιασμένο...

Η συνήθεια πάλι είναι κάτι το διαφορετικό. Δεν έχει κανένα πάθος μέσα της. Μπορεί και να μην σ’ άρεσε ποτέ αυτό που κάνεις, κάπου, κάποτε το ξεκίνησες -ούτε κι εσύ δεν θυμάσαι πια γιατί- και σου κόλλησε σαν δεύτερο δέρμα πάνω στο δέρμα σου. Δεν ξέρεις γιατί το κάνεις, το κάνεις μηχανικά.

Όσο μεγαλώνεις, τόσο περισσότερες συνήθειες έχεις. Συνήθειες σχεδόν αυτιστικές, έχουν γίνει ένα με σένα, δεν μπορείς να φανταστείς πια τον εαυτό σου χωρίς αυτές. Και το χειρότερο; Δεν τις παίρνεις καν χαμπάρι.

Στο θέατρο, όταν κάποιος θέλει να παίξει τον ηλικιωμένο, το πρώτο πράγμα, που μαθαίνει, είναι οι μηχανικές κινήσεις, οι κινήσεις από συνήθεια.
Καθημερινές, μονότονες.

Ένας γέρος βγαίνει απ’ το δωμάτιο και κλείνει το φως. Μπαίνει στο επόμενο, ανάβει το φως. Ένας νέος, μπαίνει στα σκοτεινά, δεν βλέπει, γυρίζει και πατάει το διακόπτη, φεύγει απ’ το δωμάτιο, ξεχνά το φως ανοιχτό…
Ό,τι του κατέβει κάθε φορά. Ό,τι τον βολεύει κάθε φορά.

Οι εξαρτήσεις απ’ την άλλη μάλλον ταιριάζουν περισσότερο στους νέους. Οι εξαρτήσεις συνήθως έχουν αρνητικά αποτελέσματα. Οι νέοι δεν νοιάζονται. Αρκεί που τους αρέσει.
Οι γέροι φοβούνται. Ποτέ δεν θα ‘καναν κάτι, που μπορεί να τους φέρει μία στιγμή πιο γρήγορα, ένα βήμα πιο κοντά στο θάνατο.
Εκτός... κι αν τους έχει γίνει συνήθεια!

Ενίοτε ζουν βέβαια ανάμεσά μας και κάποιοι «νέοι» γέροι. Αυτοί είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο. Ήταν, είναι και θα είναι οι «παράταιροι».

Οι συνήθεις γέροι μόνο στις συναισθηματικές εξαρτήσεις υποκύπτουν εκ νέου. Γιατί κι αυτές ουσιαστικά δεν ενοχλούν τους ίδιους, ενοχλούν τους γύρω. Ποιος νοιάζεται για τους γύρω, όταν εσύ είσαι γέρος; Εσύ έχεις αξία και μόνον εσύ.

Οι νέοι έχουν όλο το χρόνο μπροστά τους, εξάλλου, έτσι δεν είναι;

Μέχρι που γίνονται γέροι, χωρίς να το πάρουν χαμπάρι:
χωρίς εξαρτήσεις πια και με χιλιάδες μικρές και μεγάλες συνήθειες.

Φοβάμαι…