Header Painting by Agapi Hatzi

Πέμπτη, Μαΐου 17, 2007

Αντικαταθλιπτική αγωγή
















Ζούμε σ’ ένα παραμύθι. Στο δικό μας παραμύθι.
Κάθε φορά το πλάθουμε απ’ την αρχή.
Βάζουμε όλα τα συστατικά που ξέρουμε, που έχουμε ακούσει, που έχουμε μάθει.
Που μας έχουν αρέσει, αγγίξει, συγκινήσει.

Λίγο από πρίγκηπες σε μεγάλους πύργους και βατράχους σε μαγεμένες λίμνες,
κακούς λύκους και κοιμωμένες βασιλοπούλες,
την Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων και τον Αλχημιστή,
τους βρικόλακες, τους X-Men και τους πράκτορες του FBI.

Πασπαλίζουμε με χρυσόσκονη, με στίχους και με μουσικές,
με παπούτσια Prada και γυαλιστερά εξώφυλλα,
βάζουμε και μπόλικο ρομάντζο και νάτη κάθε φορά η καινούρια μας περιπέτεια.
Ολοκαίνουργια. Έτοιμη προς κατανάλωση·
να την ψιθυρίζουμε στα δικά μας αυτιά τις νύχτες πριν τον ύπνο και να βαυκαλιζόμαστε.
Να κοιμόμαστε γλυκά και να βλέπουμε τα όνειρα της επόμενης ημέρας.

Κι αυτή είναι η ομορφιά της ζωής μας.
Αυτή η προσποίηση, αυτό το «κάνω σα να ήτανε αλήθεια».

Γιατί δεν αρκεί να κοιτάζεις τα θαύματα του όποιου Θεού,
δεν αρκούν στην ψυχή οι λαμπερές ανατολές και τα θλιβερά ηλιοβασιλέματα.
Θέλει να φτιάξει κάτι δικό της, να ζήσει τον δικό της, ολόδικό της μύθο.
Και όσο δεν μπορεί, απλώς τον ονειρεύεται, τον μηχανεύεται, τον υποκρίνεται και
πάνω απ’ όλα τον πιστεύει.

Ναι, αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη δύναμη και παρηγορία της ψυχής μας: να πιστεύει.
Κι όταν κι αυτή τη χάσει, δεν έχει παρά να βγει σαν τους Ινδιάνους μονάχη στο δάσος και
να περιμένει στωικά να έρθει ο «δημιουργός» της να την πάρει πίσω...
GAME OVER