Header Painting by Agapi Hatzi

Σάββατο, Μαΐου 19, 2007

Νομίζω, πως…






Έχω γεννηθεί Σεπτέμβρη του ‘67. Ο άνθρωπος πάτησε το φεγγάρι τον Ιούλιο του ’69, όταν ήμουν σκάρτα δύο. Το νηπιακό μυαλό μου τράβηξε τότε μια φωτογραφία της στιγμής. Λέω εγώ. Κανείς δεν με πιστεύει. Όλοι λένε, πως συνέθεσα την εικόνα από μετέπειτα διηγήσεις. Υπάρχει ένας σχεδόν αντικειμενικός λόγος να μην με πιστεύουν: ήμουν απελπιστικά μικρή.

Συγχυζόμαστε αφόρητα, όταν δεν μας πιστεύουν. Δεν έχετε όμως συλλάβει ποτέ τον εαυτό σας να «θυμάται» πράγματα, που δεν ζήσατε ποτέ; Που απλώς σας είχαν κάνει τόσο μεγάλη εντύπωση, όταν τ’ ακούσατε ή τα διαβάσατε ή τα είδατε σε αναπαράσταση (ή ακόμα και σε όνειρο), που η εικόνα να χαραχτεί στη μνήμη σας απόλυτα αληθοφανώς; Και να γίνει άλλη μια ανάμνηση ανάμεσα σ’ όλες τις άλλες;

Οι άνθρωποι πολλές φορές νομίζουν, πως θυμούνται. Οι αναμνήσεις όμως δεν μπορούν να εκληφθούν ως αποδείξεις για τίποτα. Είναι περισσότερο ενδείξεις, για το πώς νοιώσαμε εμείς σ’ ένα δεδομένο σημείο του χρόνου για κάποιο γεγονός -είτε το έχουμε βιώσει, είτε όχι. Για να μην επεκταθώ και ισχυριστώ, πως το ίδιο ισχύει ακόμα και για το πώς εκλαμβάνουμε τα πράγματα σε παρόντα χρόνο.

Στην καλύτερη περίπτωση μπορούν απλώς να διασταυρωθούν οι εντυπώσεις μας μ’ εκείνες των άλλων και μέσα από λογική επεξεργασία να εξαχθεί κάποιο συμπέρασμα περί της αλήθειας.

Εσείς κατά πόσο εμπιστεύεστε τις αναμνήσεις σας (ή ακόμα και τις ματιές σας στο σήμερα);
Τις θεωρείτε αδιάσειστα αποδεικτικά στοιχεία της ζωής σας; Και της αλήθειας;


pixie έγραψε ένα ωραίο ποστ-απάντηση για το θέμα αυτό και την ευχαριστώ πολύ)