Header Painting by Agapi Hatzi

Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 29, 2006

Munich

















Κάθισα χθες κι έφαγα τις μεταμεσονύκτιες ώρες μου, για να δω το «Μόναχο» του Spielberg. Τι βαρεμάρα, τι ανεμπνευσιά! Ο καημένος ο Spielberg γέρασε, μου φαίνεται…

Έπρεπε όμως κι αυτός να πει (πάλι) κάτι για τους Εβραίους και τους Παλαιστίνιους κι αυτό το γ… το Μεσανατολικό, που βασανίζει την ανθρωπότητα από πάντα κι εμένα προσωπικώς απ’ το σχολείο… Τα πετρέλαια της Μοσούλης, S.O.S.!!

Έπρεπε να μας πει, πως όλοι ίδιοι είναι, πως όλοι άνθρωποι είναι…
Κι οι πληρωμένοι δολοφόνοι οι καημένοι άνθρωποι είναι, έχουν αισθήματα, έχουν οικογένειες, αγαπάνε, πονάνε…

Έχουν ιδεολογία, έχουν αγάπη πρωτίστως για την πατρίδα και το μόνο, που ζητάνε απ’ τη ζωή τους, είναι ένα κεραμίδι πάνω απ’ το κεφάλι τους και χώμα, που να το ονομάζουν δικό τους… Όπου θα ζουν ασφαλείς(;) με τους δικούς τους ανθρώπους και τα παιδιά τους θα ξέρουν, πως αυτό το κομμάτι γης τους ανήκει…

Εβραίοι και Παλαιστίνιοι παλεύουν για το ίδιο πράγμα. Για μια θέση στον ήλιο…

Οι Εβραίοι είναι και πολύ κατατρεγμένος λαός, ίσως να το δικαιούνται κάτι τις παραπάνω… Απ’ τη δική τους οπτική γωνία τα βλέπουμε όλα εξάλλου. Μ’ αυτούς ταυτιζόμαστε. Γι’ αυτούς πονάμε, όταν πεθαίνουν… Είναι οι πρωταγωνιστές της ταινίας.

Δεν φταίνε αυτοί. Οι υπόλοιποι λαοί, αυτοί οι κακοί που τους κατεδίωξαν, φταίνε…
Τους πόρωσαν και κάνουν πια κι αυτοί πράγματα «όχι και τόσο ηθικά», όσο η αγνή ψυχή ενός Εβραίου διατάζει…

Κι η Εβραία μάνα δεν είναι άκαρδη, που αφήνει το παιδί της στο κιμπούτς να γίνει καλός στρατιώτης… είναι αγωνίστρια, είναι πατριώτισσα… και περήφανη μάνα… το παιδί της πρέπει να κάνει τα πάντα γι’ αυτήν τη μεγάλη ιδέα του Ισραήλ. Τα πάντα…

Η γυναίκα… η γυναίκα στην ταινία είναι σκληρή σαν πέτρα…

Ωραίο πάντως ήταν το τέλος, που δείχνει τον Εβραίο πρωταγωνιστή να πηδάει τη γυναίκα του και ταυτόχρονα σκηνές φρίκης. Είναι το μήνυμα μάλλον της ταινίας:
«Έτσι πηδάμε εμείς οι Εβραίοι… Με πάθος!»


Υ.Γ. Α, και την Αθήνα την παρουσιάζει τουλάχιστον ως πόλη του Τρίτου Κόσμου…

Υ.Γ. (2) Ήθελα να βάλω το θέμα της ταινίας για μουσική υπόκρουση, αλλά είναι κι αυτό τόσο φρικτά βαρετό, που το μετάνοιωσα... Κι ο Bob Dylan δηλαδή δεν πάει πίσω... αλλά το Blowin' in the Wind θεωρείται κάτι σαν αντιπολεμικός ύμνος...