Header Painting by Agapi Hatzi

Κυριακή, Φεβρουαρίου 10, 2008

Γαμώτο…


Τα Σάββατα δεν βγαίνω, δεν έβγαινα ποτέ.
Ακόμα και παλιά που κάθε μέρα τριγυρνούσα,
τα Σάββατα έμενα μέσα.

Χθες ήταν Σάββατο· το κομπιούτερ ήταν κατειλημμένο
κι έτσι ξάπλωσα στο κρεβάτι και χάζευα το «Στην υγειά μας».
Αφιέρωμα στον Μαχαιρίτσα και τους φίλους του
κι εγώ που αποφεύγω τα ελληνικά, χάθηκα μες σε τραγούδια, που πάντα αναρωτιέμαι από πού διάολο τα ξέρω…

Αυτοί οι άνθρωποι έχουν συνθέσει τελικώς πολλά…
Κι από παλιά… Μια ωραία παρέα ήταν, 20 χρόνια μαζί,
άνθρωποι όλοι ταλαντούχοι, και κάπου τους ζήλεψα.
Χωρίς φρουφρού κι αρώματα
και δίχως δόντια να γυαλίζουν στο σκοτάδι,
με έχωσαν μες στα παπλώματα
και με ταξίδεψαν μέσα στον εαυτό μου.


Μέσα στις αντιφάσεις μου.
Μέσα σε σκέψεις και συναισθήματα αντικρουόμενα.
Μέσα σε ζωές υπαρκτές, ανύπαρκτες και εν δυνάμει.
Μέσα σε ανικανοποίητες επιθυμίες και κρυφές ενοχές.

Έκλαψα για όσα αδυνατώ να δώσω και για όσα αρνούμαι να πάρω.
Για τα ανώφελα πείσματα και τις πεταμένες στιγμές.
Για τα αδιέξοδα, τις επιλογές και τις αποφάσεις.
Για τους αγαπημένους που χάθηκαν και γι’ αυτούς που θα χαθούν.

Δεν έκλαψα με αναφιλητά, αυτά είναι πια σπάνια
και φυλαγμένα για τις ώρες εκείνες που δίχως αυτά, γίνονται επικίνδυνες.
Ήταν το κλάμα το βουβό, το παράπονο, το γαμώτο.

Που τίποτα δεν μπορεί να είναι αρκετό,
που τίποτα δεν κάνει τον κύκλο του χωρίς να σε πληγώσει
–και να το πληγώσεις-,
που όλα τελειώνουν άδοξα
και στην καλύτερη περίπτωση με ένα τεράστιο χασμουρητό.

Γαμώτο… ένα τεράστιο γαμώτο ήταν και πάλι αυτό το Σάββατο…