Header Painting by Agapi Hatzi

Τετάρτη, Νοεμβρίου 21, 2007

Και η ζωή συνεχίζεται…


Όμηρο με κρατούσαν δυο δίδυμες ετεροζυγωτικές:
την ασχημούλα την έλεγαν Αμφιβολία
και την άλλη, την όμορφη -αλλά κουφή η κακομοίρα- Ελπίδα.

Ήρθε κι έλυσε τα δεσμά μου η μάνα τους.
Αυτήν την φώναζαν Αλήθεια, μα ήταν παρατσούκλι·
ποτέ δεν έμαθα το όνομα το ουσιαστικό της.

Ξεπροβοδίζοντάς με, ψιθύρισε πως είναι κι εκείνη ταξιδιάρα,
πως ίσως σύντομα ξαναβρεθούμε
και μου χάρισε τρία περίεργα δωράκια:
το δεδομένο, το τετελεσμένο και μια όψιμη παραδοχή.

Πασχίζοντας ν’ απαλλαγώ από το σύνδρομο της Στοκχόλμης,
τα δέχτηκα με μια μελαγχολία, τη φίλησα με τρυφερότητα
στα δυο κόκκινα μάγουλα της (έδειχνε σα να ντρέπεται)
και πήρα ένα άγνωστο για μένα μονοπάτι.



Γυρνώντας όμως το κεφάλι,
είδα με τρόμο πως οι δίδυμες με είχαν πάρει στο κατόπι·
κι η μάνα πάλι άφαντη…
Θ’ απαλλαγώ ποτέ από δαύτες;
...