Header Painting by Agapi Hatzi

Δευτέρα, Νοεμβρίου 19, 2007

Σχεδόν θρησκευτικά…




















Όταν γράφουμε -τόσο διαφορετικοί άνθρωποι μεταξύ μας- σχεδόν πάντα βρίσκουμε όλοι κάτι κοινό. Κάτι να πούμε, κάτι να θυμηθούμε, κάτι να σχολιάσουμε. Στη ζωή όμως τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Μένουμε με το στόμα ανοιχτό από τις ενέργειες των γύρω μας· συχνά κι απ’ τις δικές μας (ίσως βέβαια εκεί να βρίσκεται κατ' ουσίαν η κοινότητά μας).

Γιατί με το μυαλό όλα έχουν κάποια συνέπεια. Ενώ στη ζωή… μας σπρώχνει το ζώο μέσα μας. Το μυαλό το έχουμε μάλλον για να ερμηνεύουμε τις κατά βάσιν ενστικτώδεις, ζωώδεις, κτηνώδεις αντιδράσεις μας.

Μερικές φορές πιάνω τον εαυτό μου να ντρέπεται για μένα. Πολλές φορές ντρέπομαι και για τους άλλους. Και η πλάκα είναι πως δεν ντρέπομαι εύκολα… Για την ακρίβεια σιχαίνομαι αυτήν τη λέξη. Γιατί εκείνο το «Ντροπή σου» στο στόμα όλων των Κατίνων του κόσμου -αρσενικών και θηλυκών- σημαίνει κυρίως «Θα σε κατακρίνουν οι άλλοι».

Ντροπή όμως δεν είναι τελικά, νομίζω, να συνειδητοποιείς τη γύμνια σου, ούτε τον διαχωρισμό σου από τους άλλους, αλλά την ύπαρξη -ή ακόμα χειρότερα την υπερίσχυση- του κτήνους μέσα σου.

Φαντάζομαι, το επόμενο στάδιο μετά τη συνειδητοποίηση είναι ν’ αρχίσεις να τα πίνεις με το κτήνος. Παρεούλα, κουβεντούλα, να δούμε τι έχει να πει κι αυτό. Όχι στα κρυφά, όπως κρύβουν οι άπονοι γονείς τα προβληματικά παιδιά τους· face to face και σε ανοιχτωσιά.
Κι ό,τι προκύψει…