Ιατρικό ανακοινωθέν

Η πλασματική γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση, που έχω διαγνώσει στον εαυτό μου ερήμην οποιουδήποτε ειδικού -γιατί τους έχω και χεσμένους- μου δημιουργεί ένα αίσθημα κορεσμένου αέρα ακόμα και στα πιο άσχετα σημεία του σώματός μου και μια έντονη τάση να αποβάλλω τον περιττόν τούτον αέρα, μέχρι σημείου εμετού.

Στις περιπτώσεις αυτές, που γίνονται όλο και συχνότερες, μιλάω ακατάσχετα, προκειμένου να εξωθήσω τον αέρα και κατά προτίμηση εξαπολύω ποικίλων μορφών κατηγορίες -θεμιτές και μη- με αποτέλεσμα να επιτείνεται η γαστροοισοφαγική παλινδρόμηση του απέναντι.

Αυτό είναι ένα πολύ σημαντικό εύρημα, το οποίο θεωρώ πως χρήζει περαιτέρω έρευνας, διότι ο οισοφάγος του απέναντι έχει αρχίσει να ομοιάζει του ελκώδους στομάχου του και σε λίγο θ’ αρχίσει να βγάζει απ’ τη μύτη φύκια…

Λύσε τον κόμπο και προχώρα

Η στιγμή της απόφασης έχω την αίσθηση, πως δεν είναι 100% συνειδητή. Οι εντελώς συνειδητές αποφάσεις, όπου βάζεις τα πράγματα κάτω, θετικά-αρνητικά, είναι μόνο αυτές που δεν εμπλέκεσαι καθόλου συναισθηματικά. Αν και στα συναισθήματα εμπεριέχονται η ανασφάλεια, η ανταγωνιστικότητα, η φιλοδοξία, που παίζουν παντού, ακόμα και στις επαγγελματικές αποφάσεις.

Όταν όμως πρόκειται για αποφάσεις συναισθηματικής υφής, νομίζω σπανίως «μετράς» τα πράγματα. Εκεί τη μεγαλύτερη σημασία έχει το «θέλω» και όχι το τι είναι καλύτερο και τι χειρότερο.

Όταν λοιπόν φτάνεις σε τέτοιες καταστάσεις, όπου ΠΡΕΠΕΙ να πάρεις μια απόφαση και το ΘΕΛΩ σου παραπαίει, τα πράγματα συχνά λειτουργούν ολίγον τι αυτόματα. Δεν το σκέφτεσαι -εξάλλου οι διεργασίες έχουν γίνει μέσα σου ήδη από καιρό-, παρά μόνο λες το μεγάλο ναι ή το μεγάλο όχι.

Σε πάρα πολλές περιπτώσεις όμως, δεν λες τίποτα. Αφήνεις τα πράγματα να σέρνονται. Αγνοείς την πραγματικότητα: πως όταν μια προσωπική επιλογή δεν ρέει, όταν δεν σου έρχεται εντελώς φυσικά και απρόσκοπτα, σημαίνει πως είναι από χέρι προβληματική.

Μια απλούστευση λοιπόν, που μπορεί να έχει κανείς εύκαιρη για κάθε δίλημμα συναισθηματικού περιεχομένου είναι αυτή:

Εφόσον το σκέπτεσαι, υπάρχει πρόβλημα. Αυτό είναι δεδομένο. Οπότε πρέπει να λύσεις το πρόβλημα, όχι να το διαιωνίζεις. Κι αν αποφύγεις τώρα τον πόνο, αυτός θα είναι εκεί σε κάποια γωνιά και θα παραμονεύει. Γι’ αυτό, πάρε τώρα την ευθύνη του πόνου.

Και προσπάθησε να κάνεις αυτό που θέλεις και σε γεμίζει πραγματικά.

Βοήθεια!

Εδώ, με την κολλητή μου…











Έχω να κάνω τις 1.000 δουλειές και βαριέμαι φρικτά.

Το κακό είναι, πως ενώ συνήθως έχω το εσωτερικό άλλοθι πως δεν υπάρχει λόγος να κάνω αυτό ή εκείνο, γιατί είναι μάταιο, χωρίς αντίκρυσμα ή απλώς ανούσιο, τώρα τίποτα από αυτά δεν ισχύει.

Αν δεν κάνω αυτά που πρέπει, θα μείνω από χρήματα, το υπό κατασκευήν σπίτι μου θα μείνει υπό κατασκευήν, η μάνα μου θα μείνει στον τόπο, εγώ θα μείνω ανάπηρη (απ’ το πολύ καθισιό)… Γενικώς, όλα θα μείνουν…

Το ερώτημα είναι, πώς ξαναπαίρνει κανείς μπρος μετά από μια μακρά περίοδο αδράνειας; Γιατί, ναι μεν έκανα τα απολύτως αναγκαία -κι αυτά που μ' αρέσουν βεβαίως!-, αλλά στην ουσία είχα φορτώσει τα περισσότερα στον κόκορα -αχ και να μ' άκουγε ο άντρας μου, ότι τον αποκαλώ κόκορα!- και τώρα χρειάζονται τα πάντα τη φροντίδα, το χρόνο μου και πολύ-πολύ τρέξιμο.

Έχετε να μου προτείνετε κανέναν τρόπο άμεσης «παλινόρθωσης»;

Ας μην πεθαίνουμε κάθε ημέρα…

Αυτό το καλοκαίρι ήταν πικρό για μένα. Έπαθε η μάνα μου εγκεφαλικό. Μια γυναίκα, που παρ’ ότι είχε προβλήματα κινητικότητας εδώ και πάρα πολλά χρόνια, ήταν ο πιο ενεργητικός και μαχητικός άνθρωπος, που έχω γνωρίσει ποτέ στη ζωή μου. Κατάφερνε τηλεφωνικώς ό,τι δεν καταφέρνουν άλλοι με χίλια δυο μέσα, υποκλίσεις και κατακλίσεις.

Την χτύπησε στα καλά καθούμενα: την ώρα που κοιμόταν. Οι πρώτες μέρες ήταν δραματικές, κοντεύαμε να τη χάσουμε. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον εαυτό μου ένα σούρουπο, πάνω στη μηχανή, να τρέχω να την προλάβω και το μυαλό μου να τρέχει ακόμα πιο γρήγορα απ’ τη μηχανή, σε χιλιάδες στροφές, προσπαθώντας να αποδεχθεί το ενδεχόμενο του θανάτου.

Έγινε μέσα μου ένα κλικ. Ναι, η μητέρα μου θα πεθάνει. Κι αν όχι τώρα, κάποτε. Και όλοι οι υπόλοιποι. Και βέβαια εγώ η ίδια. Αυτό τελικά μ’ απασχολεί πλέον λιγότερο απ’ όλα. Έτσι κι αλλιώς δεν είμαι και τίποτα σπουδαίο… Το μόνο, πως θα στεναχωρήσω κι εγώ αυτούς που θα μείνουν πίσω…

Ο θάνατος είναι τόσο φυσικός, όσο και η ζωή. Εκείνο που με έχει κυριολεκτικά τρελάνει, είναι η αντίδραση κάποιου άλλου προσώπου προς όλα αυτά. Ξαφνικά φοβάται τα πάντα, ως και να μην χαλάσει ο πάγκος της κουζίνας, ο νιπτήρας και οι ξύλινες καλοκαιρινές καρέκλες από το νερό και τον ήλιο. Προσέχει τα αντικείμενα σα φυλακτά και τη ζωή των γύρω του σα φύλακας-δαίμονας.

Ναι, κάποια μέρα όλοι και όλα πεθαίνουν. Ας προσπαθήσουμε όμως τουλάχιστον να ζούμε τις μέρες μας. Ας μην πεθαίνουμε κάθε ημέρα…

Μόνο για γυναίκες…

Φτάνει κάποια στιγμή στη ζωή, που ακουμπάς το στήθος σου και τ’ αγαπάς. Πεσμένο, αδειασμένο, κρεμασμένο… Όσο δεν το αγάπησες ποτέ πριν, όταν ήταν ορθό, σφριγηλό και περήφανο σαν γύφτικο σκερπάνι.

Φτάνει κάποια στιγμή, που κοιτάζεις με το καθρεφτάκι το αιδοίο σου και το αναγνωρίζεις. Ναι, αυτό είναι τα δικό σου αιδοίο, πράγματι, αυτό το έτσι και το αλλιώς, που διαφέρει από όλων των άλλων γυναικών και που σ’ αρέσει όπως ακριβώς είναι.

Έρχεται κάποια στιγμή, που επιτέλους μπορείς να δείξεις το σώμα σου, χωρίς να τεντώνεσαι, χωρίς να στήνεσαι, χωρίς να ποζάρεις… χωρίς να ντρέπεσαι γι’ αυτό.
Που ξέρεις τι ζητά και πώς να το πάρει. Που χαλαρώνεις κι αφήνεσαι και δίνεσαι.
Όπως κι αν είσαι.

Αυτή είναι η στιγμή της απόλαυσης.
Αυτή είναι η στιγμή του απόλυτου, δικού σου, ολοδικού σου, γυναικείου οργασμού…


Καλό μας μήνα!
...