Header Painting by Agapi Hatzi

Παρασκευή, Νοεμβρίου 20, 2009

Ίαση

Ένα δάχτυλο ποδιού σπασμένο στο μετατάρσιο παίρνει καιρό να γιάνει.
Είναι η θέση: η ακούσια κίνηση το εμποδίζει να πωρωθεί.
Γιατί πωρώνεται εύκολα ό,τι επιμένει στο γνώριμο.

Αν το οστό ακινητοποιηθεί -κι αυτή είναι η στάση των πολλών
και φευ, των "ειδικών"-
το μόνο σίγουρο είναι πως οι μύες θα ατροφήσουν γύρω
και αργά ή γρήγορα θα επέλθει το επόμενο κάταγμα.
Μέχρι το μέλος να μείνει ανάπηρο.

Όμως: όταν οι μύες τα βάζουν με τα κόκκαλα, νικούν οι μύες.
Η ενδυνάμωση, η ευλυγισία, η προσαρμογή.
Αυτοί -αυτά- καθορίζουν τη δομή ακόμα και των πάνσκληρων οστών.



Πιάσε, αγάπη μου, κάτι με τα δαχτυλάκια,
ας είναι και σπασμένα,

προσπάθησε να το γαντζώσεις
-έστω και πλασματικά-,

πάλεψε να το κουνήσεις,
να το φέρεις προς τα σε...

Μόνον έτσι θα γιάνεις.