Header Painting by Agapi Hatzi

Πέμπτη, Νοεμβρίου 05, 2009

Οργή… προς τον άρρωστο

Όταν κάποιος αρρωσταίνει νιώθω τόσο τραγικά ανήμπορη,
που… με πιάνουν τα νεύρα μου.
Κινούμαι μηχανικά, κάνω ό,τι πρέπει να κάνω,
αλλά μέσα μου με κατακλύζει ο φόβος… κι ο θυμός.
Δεν το δείχνω, ή προσπαθώ να μην το δείχνω
-εκτός κι αν ο ίδιος είναι υπερβολικά αναίσθητος προς την κατάσταση της υγείας του,
πράγμα που με εκνευρίζει ακόμα περισσότερο.

Ξέρω, πως αυτό δεν είναι μόνο δικό μου:
πολλοί άνθρωποι αντιδρούν στο φόβο τους με θυμό.

Όταν είσαι εσύ το «θύμα» απορείς βέβαια.
Αναρωτιέσαι αν πρέπει να τιμωρηθείς που έκανες το σφάλμα να αρρωστήσεις.
Σε όλων το μάτι παίζει το ερώτημα «Τι έκανες και το προκάλεσες;»
Πράγμα που πιθανώς να ψιλοστέκει κιόλας,
όμως εκείνην την ώρα τέτοιες σκέψεις είναι αν μη τι άλλο άκαιρες.
Μην πω άκυρες, που λένε και τα πιτσιρίκια.

Ίσως κάπου τσαντιζόμαστε με τον άλλον επειδή απλά μας στεναχωρεί.
Απόλυτος εγωισμός δηλαδή:
«Μην με βάζεις σε μπελάδες κι αγωνία,
μην με απειλείς εντέλει με ενδεχόμενο κακό…
εμένα…»

Αποκορύφωμα «Αν μου πεθάνεις, θα σε σκοτώσω!!»

Οργή… οργή προς τον άρρωστο.