Header Painting by Agapi Hatzi

Τρίτη, Ιανουαρίου 08, 2008

Μύηση

Είναι κάποιοι άνθρωποι σκοτεινοί και υγροί σαν τροπικό δάσος τη νύχτα.

Φωνές ζώων αντηχούν από κάθε πλευρά, καμιά φορά ακριβώς πίσω σου σέρνεται ένα φίδι και μόνο η Σελήνη διαπερνά στιγμιαία και φωτίζει τη μυστηριώδη φύση.

Χαμένος, αμύητος και άπειρος περπατάς ανάμεσα στις πυκνές φυλλωσιές τού αγνώστου. Και πλημμυρισμένος τρόμο για το απροσδόκητο επιτίθεσαι σπασμωδικά σε οτιδήποτε σου προκαλεί αίσθηση απειλής.

Σοφά πουλιά της νύχτας σε ορμηνεύουν απόκρυφα, μα εσύ δεν ξέρεις τη γλώσσα τους.

Και κάπου στο βάθος μακριά ηχούν τα τύμπανα άγριων φυλών. Νοιώθεις τον αρχέγονο ρυθμό να χτυπά στις φλέβες σου και να σε οδηγεί προς τον Άνθρωπο…

Στον παιδιάστικο χάρτη του μυαλού σου είναι καρφιτσωμένο μοναχά ένα σημείο. Σε κάποιο ξέφωτο, σου διηγήθηκαν φωνές του ονείρου, ένα τεράστιο τοτέμ λουσμένο στο γαλάζιο φως του φεγγαριού και με ανεξιχνίαστα σύμβολα χαραγμένα στο ξύλο του, θα σε καλέσει να επαναλάβεις μαζί του λέξεις μαγικές και όρκους. Και να κάνεις θυσία στον Ταξιδιώτη την περηφάνια σου.

Τότε -και μόνο τότε- θα αρχίσει το δάσος να σου ψιθυρίζει τα μυστικά του…