Header Painting by Agapi Hatzi

Τρίτη, Ιουνίου 27, 2006

Νυστάζω







Τι να γράψω τώρα;
Είμαι ένα πτώμα.
Δεν κοιμάμαι τη νύχτα,
ξυπνάω το πρωί…

Χύμααα… Χύμααα…

Δεν μπόρεσα ποτέ να μπω σ’ ένα πρόγραμμα.
Να ξυπνάω κάποια ώρα, να τρώω, να κοιμάμαι…
Τίποτα, όλα όπως κάτσουν.
Κι έχω προσπαθήσει, μη νομίζετε. Αλλά δεν…
Θέλω να τα ζω όλα. Γίνεται;
Και τη νύχτα και τη μέρα και την ανατολή και το ηλιοβασίλεμα.

Κάποιος πιτσιρικάς μου είπε μια μέρα, πως δεν έχει δει ποτέ ανατολή στη ζωή του.
17 ετών! Ε, όχι. Αυτό είναι ύβρις.

Άσε κάτι άλλους, που πας για μπάνιο και στη μία παρά τέταρτο σου λένε:
«Α, δε γίνεται, πρέπει να φάω. Αν δεν φάω στην ώρα μου, θα χαλάσει το στομάχι μου».
Ναι, σιγά μην πάθεις και εγκεφαλικό, άμα φας λίγο αργότερα, γελοίε...

Τα έχω ακούσει όλ’ αυτά περί βιολογικού ρολογιού, περί τακτών γευμάτων και ωρών ύπνου, αλλά, δεν γίνεται να ζεις μ’ ένα ρολόι στο μυαλό.

Τικ-τακ, ώρα για πήδημα. Άμα δεν μπορείς, την άλλη βδομάδα…
Μα είναι δυνατόν;
Είναι δυνατόν να ζεις χωρίς λίγο αυθορμητισμό,
χωρίς τη μαγεία της κάθε ξεχωριστής στιγμής;

Καλούπια, παντού καλούπια.
Όμως η φύση έχει φτιάξει τους κορυδαλλούς, έχει φτιάξει και τις κουκουβάγιες.
Έχει φτιάξει την πρωινή πάχνη, έχει φτιάξει και την ψύχρα της νυχτιάς.
Δεν μπορώ να πω όχι σε τίποτα. Τ’ αγαπώ όλα εξίσου.

Πρέπει να πάω για ύπνο όμως. Κι εκεί ωραία είναι.
Και τα όνειρα, μ’ αρέσουν. Πάω να δω κανένα.
Ααααααα…. (Χασμουρητό, Παπαγιαννόπουλος)

Τα λέμε ξανά όποτε... ξυπνήσω.