Μωρό μου…

Μωρό μου, σ’ αγαπώ. Μην κλαις.
Είμαι απλά μονήρης. Τά ‘παμε…
Σε θέλω πολύ, αλλά με μέτρο.
Μην το βλέπεις αρνητικά, κατάλαβέ με.
Μην είσαι τόσο εγωίστρια.
Και με καυλώνεις τόσο, μωρό μου…
Τώρα όμως θέλω να εργαστώ.
Πρέπει να εργαστώ. Τό ‘χω ανάγκη.
Μην με πιέζεις.
Είμαι άνθρωπος της μοναχικής μου ρουτίνας.
Θέλω ν’ αποφασίζω εγώ, πότε θέλω να σε δω.
Μωρό μου...
Μην γίνεσαι επιθετική!
Έτσι όπως κάνεις, μου δημιουργείς μια επιθυμία φυγής.
Όχι, όχι από ‘σένα, μωρό μου.
Είναι υπαρξιακό το ζήτημα, δεν καταλαβαίνεις…
Σα να έχω πιαστεί στη φάκα.
Εσένα σ’ αγαπώ όμως, μωρό μου. Έλα να πάμε μια βόλτα…
Κουράστηκα. Φεύγουμε; Νυστάζω…
Εσύ; Τι εσύ, μωρό μου; Εσύ θα βρεις να κάνεις κάτι.
Μπορείς να μου χαϊδεύεις τα μαλλιά, όσο θα κοιμάμαι, αν θες.
Μωρό μου…ξύπνησα! Πέσε δίπλα μου! Σε θέλω σαν τρελός!
Αχ, είμαι τόσο ερωτευμένος μαζί σου…
Μωρό μου…

Όψιμες σεξουαλικές ανησυχίες

Σε ηλικία μάλλον… προχωρημένη, μου έχει βγει τελευταίως μια αφόρητη σεξουαλική διάθεση. Όντας με τον ίδιο άνθρωπο από τα 21,5, φαίνεται πως δεν πρόλαβα ν’ ανακαλύψω πλήρως τη σεξουαλικότητά μου. Ίσως πάλι να ήταν «γραφτό» να γίνει έτσι. Το θέμα είναι, πως στα 39 μου, αποφάσισα, το σώμα μου δηλ. τ’ αποφάσισε από μόνο του, ότι θέλει να αυτοπραγματωθεί…

Οι άνθρωποι, όσο κι αν δεν το παραδέχονται πλέον, έχουν ταμπού. Πολλά ταμπού.
Τα περισσότερα πηγάζουν προφανώς απ’ την οικογένειά τους και τις υποδείξεις της απ’ τη νηπιακή κιόλας ηλικία. (Βγάλτ’ τα χέρια σου απ’ τα σεντόνια να τα βλέπω!)

Αλλά ίσως κάποια να είναι και απόρροια των πρώιμων εφηβικών μας βιωμάτων, όπου πρωτοσυνειδητοποιούμε τη σεξουαλικότητά μας. Κάποια απόρριψη, κάποια βίαιη προσέγγιση, κάποια απωθητική επαφή. Ή απλώς απογοητευτική… (Τι ήταν αυτό τώρα;)

Μία φίλη μου υποστηρίζει, πως όλοι οι άντρες είναι ανώμαλοι! Αυτό ακούγεται κάπως… απόλυτο, αλλά νομίζω, πως πολλές γυναίκες νοιώθουν έτσι ενδόμυχα.

Πόσες γυναίκες μού έχουν διηγηθεί εμπειρίες, αν μη τι άλλο «δύσκολες», με επιδειξιμανείς, παιδολάγνους, γενικά περίεργους, σεξουαλικά επιθετικούς άντρες…

Κι αυτά, ξέρετε, μένουν.
Όσο κι αν τ’ απωθείς, όσο κι αν θεωρείς, πως τά ‘χεις ξεπεράσει.

Ε, λοιπόν, έφτασα κι εγώ σε μία ηλικία, που θέλω να τα ξεπεράσω και να γίνω αυτό, που η φύση μου είχε αποφασίσει να γίνω και όχι η οικογένειά μου ή κάποια γελοία υποκείμενα της παιδικής κι εφηβικής μου ηλικίας.

Κι αναρωτιέμαι: πειράζει, που το θέλω;
Νοιώθω ενοχές ακόμη και για την επιθυμία… πόσο μάλλον για την εκπλήρωσή της…

Είναι βαριά η περίπτωσή μου, γιατροί μου;;


Υ.Γ. Οι αρσενικοί μην εκλάβουν, παρακαλώ, το post ως πρόσκληση ή πρόκληση. Καμία σχέση… Οι καταγεγραμμένες ανησυχίες είναι καθαρά διανοητικού επιπέδου…

Πολύχρωμη ζωή… Πολύχρωμη καρδιά…

Καλοκαίρι. Ζέστη. Ο τζίτζικας ξαπλωμένος πάνω στο κλαδί ενός δέντρου τραγουδάει.
Ο μέρμυγκας περνά από κάτω, φορτωμένος έναν τεράστιο σπόρο.

- Ρε μέρμυγκα, ανέβα ν’ αράξουμε μαζί. Τι τρέχεις όλη μέρα σα μαλάκας καλοκαιριάτικα;
- Αχ, τζίτζικα, επιπόλαιε τζίτζικα, τεμπέλη τζίτζικα! Το χειμώνα θα τρέμεις στ’ αγιάζι και το χιονιά και θα με παρακαλάς για ένα ζεστό πιάτο φαϊ.

Περνάει το καλοκαίρι, το φθινόπωρο κι έρχεται ο χειμώνας.
Ο μέρμυγκας, κουλουριασμένος στον καναπέ του σπιτιού του και τυλιγμένος με μια κουβέρτα, βλέπει τηλεόραση και πίνει το βραδινό του ουισκάκι.
Ξαφνικά ακούει απ’ έξω φασαρία, κορναρίσματα, φωνές. Πάει στο παράθυρο, καθαρίζει με το μανίκι του το νοτισμένο τζάμι και τι να δει;
Ένα Landrover φορτωμένο ως τα μπούνια και το τζίτζικα περιτριγυρισμένο από αιθέριες υπάρξεις να του φωνάζει:

- Ε, μέρμυγκα , έρχεσαι μαζί μας για σκι στον Παρνασσό; Θα τα περάσουμε φίνα!
Κι ο μέρμυγκας:
- Όχι, τζίτζικα, δεν θα έρθω. Αλλά, αν τυχόν συναντήσεις στο δρόμο σου τον Αίσωπο, να του πεις, ότι γαμιέται!

(Άλλοι στηρίζουν την οικονομία, άλλοι γεύονται τους καρπούς αυτής της ανάπτυξης… Αλλά η χαρά της ζωής παίζεται και στη νοοτροπία...)

Ο υδρόβιος κόσμος πάλι συμβολικά είναι κατά τι πιο πολυδιάστατος. Αποτελείται από καρχαρίες, δελφίνια και γαύρους. (Τσιπούρες, σολομοί, λαυράκια κλπ. ανήκουν στην κατηγορία «γαύροι». Στο μέγεθος διαφέρουν…)

Οι γαύροι βέβαια έχουν συχνά-συχνότατα για αρχηγό τους έναν καρχαρία –στην Ελλάδα τουλάχιστον σίγουρα- αλλά κι αυτό είναι μια άλλη πονεμένη ιστορία…

Ο καρχαρίας είναι αρπακτικός, το δελφίνι μια ήρεμη, παιχνιδιάρικη δύναμη, οι γαύροι… γαύροι… Θύματα…

Το δελφίνι, εκτός του γνωστού γεγονότος, ότι νικά τον καρχαρία, έχει και μια άλλη μεγάλη διαφορά απ’ αυτόν: ο καρχαρίας, αν τυχόν ξεπέσει, γίνεται κι αυτός ένας ωραιότατος μεζές στο τραπέζι δίπλα στην πιατέλα με τους πολλούς γαύρους. Έχετε ακούσει όμως ποτέ φιλέτο δελφινιού;

Ποιος μπορεί να φάει κάτι, που ξέρει να ερωτεύεται και να πονά για το ταίρι του;
Ποιος μπορεί να φάει κάτι, που του αρέσει να παίζει;
Ποιος μπορεί να φάει κάτι, που χαμογελά;

Καλό μήνα!

Με το δεξί μπήκαμε στο Σεπτέμβρη και στο Φθινόπωρο, κερδίζοντας την ομάδα των ΗΠΑ στο μπάσκετ. Άνετα. Κανονικά. Όχι με την ψυχή στο στόμα. Έλεγχος, ψυχραιμία, δύναμη. Η ομάδα είναι καλή, το γνωρίζει και διεκδικεί αυτό, που της αξίζει.

Ωραία τα θαύματα, αλλά ακόμη ωραιότερο το δουλεμένο ταλέντο.
Ο Έλληνας αλλάζει…

Η αλλαγή χρειάζεται χρόνο και συνεχή προσπάθεια.
Πραγματοποιείται αρχικά ποσοτικά, μικρά-μικρά βηματάκια,
κάποια στιγμή όμως επέρχεται μέσα απ’ την ποσότητα το ποιοτικό άλμα.

Δεν πιστεύω στα θαύματα -τύχη λέγεται αυτό καλύτερα- πιστεύω στη σταδιακή εξέλιξη. Και στην μεγάλη παραγωγή. Μέσα απ’ την ποσότητα ξεπηδάνε τα διαμάντια σε όλους τους τομείς. Δύσκολα δημιουργείς ένα αριστούργημα, εργασία μιας ολόκληρης ζωής. Φτιάχνεις-φτιάχνεις, λίγο-λίγο, δουλεύεις, μαθαίνεις, προσπαθείς, κάτι θα σου βγει.

Όποιος έχει παίξει παιχνίδια στον Υπολογιστή, θα έχει προσέξει πόσο δύσκολο φαντάζει ένα καινούριο παιχνίδι στην αρχή του. Σιγά-σιγά μπαίνεις στο κλίμα, μαθαίνεις τη λογική και τις τεχνικές του, παλεύεις άνισα στην αρχή και σταδιακά αποκτάς μεγαλύτερες ικανότητες.

Αν πας να το ξαναπαίξεις απ’ την αρχή, σου φαίνεται γελοίο. Το κατέχεις πλέον.
Πάμε γι’ άλλα… Καινούρια οχυρά.

Μικρά βήματα λοιπόν, κατακερματισμός του έργου, σταδιακή γνώση του αντικειμένου, εμβάθυνση, ελεγχόμενη κατάκτηση των στόχων.
Αυτός είναι ο δρόμος.

Back to Life

31 Αυγούστου. Επιστροφή στην Αθήνα.

Χαλαρές οι διακοπές, απογοητευτική η επάνοδος.
Ένας μήνας διαφορετικής ζωής, γνησιότερης.
Άνθρωποι γυμνοί, face to face, απτοί κι αληθινοί.
Τώρα… Back to Life, Back to Reality…

Είχα σκεφθεί στις διακοπές τόσα νόστιμα να γράψω.
Πίκρα... Ήττα...
Δεν έχω τίποτα να περιμένω, παρά μόνο τα ίδια με πέρσι.

Το κυνήγι του χρήματος. Την επιβίωση.
Ψέματα… Υποκρισία… Δημόσιες σχέσεις…
Επαφές ανόητες κι υστερόβουλες.
Σχέσεις φαιές. Σχέσεις ανάγκης.

Σας έχουμε ανάγκη. Περάστε να σας γαμήσουμε.
(Ανάποδα δεν είναι κανονικά;)
No-No, σ’ αυτό το παιχνίδι όλοι χαμένοι από χέρι είναι.

Πουλάμε! Περάστε!
Πουλιόμαστε! Περάστε!

Πρέπει να κάνω κάτι άλλο… Υπάρχει τίποτα άλλο;