Header Painting by Agapi Hatzi

Κυριακή, Μαρτίου 21, 2010

Δεν…


Δεν…
δεν σαλπάραμε.
Ανοίξαμε πανιά
κι αναμέναμε…
Κι όσον ο καιρός
δεν μας έκανε τη χάρη
αύξανε η ένταση,
η ανυπομονησία.
Θέλαμε εμείς να φτιάξουμε καιρό:
κεραυνοί εκτοξεύονταν μες απ’ τα μάτια,
βροντές απ’ τα μελανιασμένα
-ίσως το κόκκινο κρασί;-
ακόρεστα χείλη.
Σταγόνες βροχής αυλάκωναν τις παρειές
κίτρινες, χλωμές
-ίσως τ’ αμέτρητα τσιγάρα;-
όταν πια έπεφτε πάλι σιωπή.
Μα άνεμος δεν σηκωνόταν.
Μήτ’ ούριος, μήτ’ όμως θυελλώδης
να εκδοθεί επίσημα
πλεύσης απαγορευτικό,
νικημένοι να επιστρέψουμε
και άπραγοι
σ’ αυτό που λέμε εστία,
μα δίχως ενοχή
πως τάχατες δεν το παλέψαμε.




2 σχόλια:

  1. Και στη ναυτοσύνη και στην ποίηση, απέχω πολύ ακόμα από το επιεικώς μέτριο... δεν πειράζει όμως, προσπαθώ...

    Σηκώθηκα μία πρωία
    με αυξημένη ευφυΐα (τριχοφυΐα ήταν τελικά)
    λέω στη φίλη μου τη Λία
    «πάμε για ιστιοπλοΐα?»

    Νόμισα θα ήταν απλό
    σαν να κάνεις πλυσταριό
    που να ήξερα η έρμη
    ότι το σκαρί μου γέρνει

    Μου φορέσαν νιτσεράδα
    μα καλύτερα μπουγάδα
    που να μάθω τόσους κόμπους
    να τους κάνω με τους κόμβους?

    Μ’ έδεσαν στο κοτσανέλο
    μου φορτώσαν και πινέλο
    και μου είπανε να βάψω
    τη μουράβια πριν την κάψω

    Όταν έγινε το τακ (αναστροφή)
    έπαθα το πατατράκ
    τι μου φταίει καλέ η σκότα
    αν εγώ είμαι μιά κότα?

    Με το που φύσηξε Λεβάντες
    δε μου φτάναν οι τιράντες
    τα βρακιά μου να σηκώσω
    μη τυχόν τα κακαρώσω

    Ήθελα και G.P.S.
    μα δεν είναι καναπές
    για να βρω αυτή τη ρότα
    με πλακώσαν στα καρότα

    Όταν σήκωσα μαΐστρα
    με φωνάξανε κακίστρα
    και ανοίγοντας το φλόκο
    μου ‘πανε να κάνω μόκο

    Νάτο έρχεται μπροστά μου
    Ένα φως πανάθεμα μου
    τι μου είπανε να κάνω?
    να σφυρίξω ή να τα κάνω?

    Α! δε θέλω άλλα τέτοια
    τα βαρέθηκα τα ντέρτια
    θα το παίξω Καββαδίας
    μα δε μ΄άφησε ο Δίας

    Του λόγου μου το ρίμα
    άραγε δεν είναι κρίμα
    πριγκιπέσσα με τα όλα
    να μαι σαν την κατσαρόλα?

    ΑπάντησηΔιαγραφή