Header Painting by Agapi Hatzi

Παρασκευή, Μαρτίου 19, 2010

Περί μαλακίας

Έχω ακούσει πολλές μαλακίες στη ζωή μου. Από μικρή.
Όταν ακόμα δεν ήμουν σε θέση να φιλτράρω τις πληροφορίες, τα συναισθήματα, τις συμπεριφορές.
Κι ακόμα επηρεάζομαι. Κι ας ξέρω πως ακούω τρέλες.
Κι ας ξέρω πως όλα πηγάζουν από ψυχικές αναπηρίες του απέναντι.
Πάντα οι άλλοι καταφέρνουν λίγο-πολύ να με βάλουν -έστω και προσωρινώς-
στο αρρωστημένο τριπάκι τους.

Έχω αποφασίσει χρόνια τώρα να αρνούμαι την εγγραφή αρνητικών εικόνων στο υποσυνείδητό μου:
μου βγαίνουν στα όνειρα και σε παράλογες φοβίες.
Έτσι ακριβώς λειτουργούν όμως και οι λεκτικές αλλοφροσύνες:
πάν’ και γαντζώνονται σε κάποιο σημείο του εγκεφάλου και γίνονται καρκινώματα.

Δεν ξέρω αν πρέπει να αποφεύγουμε όλες τις παράνοιες της οικουμένης·
πιθανώς αυτό να μας έβαζε στην απομόνωση.
Όμως ακόμα δεν έχω επιτύχει εκείνη την περιβόητη αποστασιοποίηση,
το ναι μεν, αλλά… σε γράφω στ’ αρχίδια μου.
Λέω πως το κάνω, αλλά χαλιέμαι βαθιά.

Και το χειρότερο είναι πως το πάω κομπολόι:
με χάλασες, θα χαλάσω κι εγώ τον επόμενο.
Γιατί αυτο το πράγμα κολλάει παντού, δεν κάνει διακρίσεις…
κάτι θα βρω να προσάψω στον όποιον δύσμοιρο βρεθεί στο διάβα μου,
όταν το νευρικό μου σύστημα έχει χτυπήσει κόκκινο.

Είναι μεγάλο πρόβλημα η μαλακία:
μεταδίδεται πιο εύκολα κι απ’ τον ιό της γρίπης.
Και σίγουρα δεν απαιτεί σεξουαλική επαφή.
Αυτή απλώς την γιγαντώνει…