Header Painting by Agapi Hatzi

Κυριακή, Ιανουαρίου 03, 2010

Σκύλοι vs Γάτες Νο 2

Είναι πρόβλημα. Είναι ένα σαφές πρόβλημα.
Δεν μου αρέσει να βλέπω μια γυναίκα να κυκλοφορεί σα σκατά.
Γιατί θεωρώ πως έχει χάσει την όρεξή της να ζει.
Όχι να αρέσει. Να ζει.

Από την άλλη, μου φαίνεται άκρως γελοία η προσπάθεια να προσπαθείς να αρέσεις σε κάθε μαλάκα.
Σε κάθε γύφτουλα. Σε κάθε ανέπαφο με το καλό γούστο.

Να σκηνοθετούμε, λέει, τον εαυτό μας… οκ… ας τον σκηνοθετούμε…
Αλλά να τον σκηνοθετούμε για να παίξει ο Σεφερλής,
να μαζευτεί η Σάρα, η Μάρα και το κακό συναπάντημα;;
Επιθεώρηση; Κοινό να υπάρχει κι ας είναι ό,τι να ‘ναι;
Προς θεού δηλαδή…











Οι γυναίκες λέει, τα θηλυκά, οι σεξουλιάρες, αγαπούν τις γάτες.
Πήρα κι εγώ γάτα.
Το αγαπώ το ζωντανό, όπως αγαπώ κάθε ζωντανό.
Αλλά, με συγχωρείτε, μάλλον δεν είμαι και πολύ γυναίκα, γιατί μου σπάει… τ’ αρχίδια!!

Δεν ξέρω αν έχουν την ίδια νοητική ικανότητα με τους σκύλους κι επιμελώς την κρύβουν,
αλλά ένας σκύλος αν μη τι άλλο δεν θα έκανε άλμα στο κενό,
με αποτέλεσμα να μας υποχρεώνει να κρατάμε κάθε παράθυρο κλειστό.
Αν και υποπτεύομαι πως έχουν πάντα στο πίσω μέρος του όποιου μυαλού τους
πως θα τις μαζέψεις…

Πλην τούτου, είναι σαφές πως δε ενδιαφέρονται για κανέναν άλλον
πέρα από την πάρτη τους· στην κοσμάρα τους.
Ό,τι θέλουν αυτές, όποτε θέλουν αυτές.
Σου κάθονται μόνον άμα γουστάρουν.
Πράγμα όχι γενικώς κακό, αλλά ως ενός σημείου…

Άσε που δε μπορείς να αφήσεις τίποτα πουθενά…
Μη χέσω για γάτες αλαφροπάτητες και μπαλαρίνες: κοντεύει να μου διαλύσει το σπίτι.
Ο σκύλος τουλάχιστον μένει στο πάτωμα… Άντε να σου ανέβει και στο κρεβάτι…

Κι επιπλέον και κυρίως δεν έχουν μπέσα.
Μπορούν με άνεση να σου κατεβάσουν τη μούρη επειδή δεν έγινε το δικό τους.

-------------------------------

Ναι… συνεχίζω να προτιμώ τους σκύλους… Μάλλον δεν είμαι αρκετά γυναίκα.
Δε γαμιέται… Θα υποστώ τη μοίρα του ερμαφρόδιτου, της γκεστάπο και τα συναφή.
Πάντως βορά στο βλέμμα και τις διαθέσεις του κάθε μαλάκα δεν θα γίνω
και μετά να το παίζω και καλά κουλ, γατούλα/γάτα/σε ξεσκίζω κι ανεξάρτητη.

Είμαστε ό,τι είμαστε. Και προτιμάμε ό,τι μας μοιάζει… Εγώ λοιπόν φέρνω πιότερο σε σκύλο…
Θέλω να με βγάζουν βόλτα -πολλή φασαρία κάνω γι’ αυτό!-,
είμαι και ατσούμπαλη, είμαι και φωνακλού, αλλά είμαι και αγαπησιάρα
κι αν ενδέχεται να σου κατεβάσω τη μούρη θα υπάρχει λόγος και θα σε προειδοποιήσω κιόλας.

Ναι… είμαι μια σκύλα…