Header Painting by Agapi Hatzi

Πέμπτη, Απριλίου 05, 2007

Blogging: the real thing




Νοιώθω μια διάχυτη αμηχανία,
ένα «Και τώρα;»,
μια ζάλη κι ένα χασμουρητό…

Σαν το πάρτι να τελειώνει…


Δεν είναι βέβαια έτσι. Η ζωή συνεχίζεται παντού και πάντα με άλλα πρόσωπα. Η ιστορία κάνει κύκλους. Ολόκληρες γενιές ανθρώπων αφήνουν το όνομά τους σε εποχές και στυλ. Κι όλα μαζί αποτελούν το υλικό της συνέχειας…

Κάπως έτσι νοιώθω αυτήν τη στιγμή και για το blogging. Πολλοί κλείνουν αυτόν τον καιρό έναν ή δύο χρόνους «λειτουργίας». Όλοι σχεδόν δείχνουν κουρασμένοι. Σαν αυτό το τόσο σύντομο χρονικό διάστημα να σηματοδότησε μια ολόκληρη «ιστορική» περίοδο.

Η αρχή του blogging πεθαίνει, ζήτω το μαζικό blogging! The real thing!

Μια φίλη μου έψαχνε προχθές κάτι κι έπεσε πάνω μου τυχαία. Χαμογέλασα αμυδρά.
Ήταν για την Έλλη Λαμπέτη… ο Χαρδαβέλας με έδωσε…

Ο Νίκος Δήμου που για μένα και για πάρα πολλούς άλλους αποτέλεσε το έναυσμα, πήγε κι αυτός να ξεκουραστεί. «Όπου λαλούν πολλά κοκόρια…» Πήγε εκεί όπου οι ήχοι είναι μονότονοι, γίνονται σχεδόν ένα με το μυαλό σου και μπορείς επιτέλους να αφουγκραστείς τον εαυτό σου. Ο λογοτέχνης τώρα θα γράψει -είμαι σίγουρη: θα πει στον κόσμο μια όμορφη ιστορία για τα τρελαμένα κοκόρια στο Blogοχωριό…

Τι με χαλάει εμένα; Ο πρώτος έρωτας, που τρεμοσβήνει. Η απομυθοποίηση.
Οι μάσκες της ποιητικότητας, που σιγά-σιγά πέφτουν… κι αρχίζουμε να πασαλειβόμαστε μάσκες ομορφιάς… Όπως πάντα…