Ξέζεψε

Σαν παρέδωσε
του χρόνου τα ηνία
αφηγήθηκε·

ξέζεψε.

 

Όλοι παλεύουμε...

Θέλει η ζωή -απαιτεί η ζωή- μεγάλη καρδιά, πολύ μυαλό, 

τεράστια αποθέματα υπομονής και ψυχραιμίας, θέλησης, ψυχικής αντοχής, 

όλα τα θέλει, 

κι ο καθένας έχει λίγα, έχει ψήγματα και όλα πρέπει να τα κατανοήσει 

κι όλα πρέπει να τα κατακτήσει και… 

βάζω πάντα πάρα πολλά «και» όταν γράφω και δεν είμαι η μόνη, 

γιατί απλούστατα υπάρχουν τόσα «και» όσα και λέξεις…

Γιατί η ζωή είναι ένα βαρύ θεατρικό, βρίθει πολύπλοκων νοημάτων, 

μέχρι να διακρίνεις τις φωτοσκιάσεις πίσω από την αυλαία, πίσω απ’ τη σκηνή κι ακόμα παραέξω, 

στα σκοτεινά σοκάκια της θεατρούπολης και στον έναστρο ουρανό της…

εκεί όπου αναπνέεις ελεύθερος και ρουφάς με ηδονή τ' αρώματα της νύχτας…

Όλα ανθρώπινα

Κάναμε έρωτα
και δέντρα σκοτεινά

έγερναν απειλητικά,

αντιφεγγίζοντας το φως
πράσινο, μοχθηρό, ζηλιάρικο
-ολόγιομο-

κάτω από ένα φεγγάρι
δυνατό, πυρακτωμένο, 

μα άδειο... 

φλύδα.

---

Κι ύστερα

πάνω σ' έναν κόσμο-τελάρο

γκρί βαθύ, σχεδόν μαύρο,

κενό θα τον έλεγες,

χιόνισε

άσπρες κουκίδες,

εκατομμύρια νιφάδες μικροσκοπικές...

αιθέριο πάγο.

---

Κι ύστερα 

έκανα υπομονή...

φύσηξα την αφέλεια 

με δύναμη

να φύγει από τα μάτια, 

ρούφηξα την αποστροφή

-ποιος ξέρει την πηγή της;-

και στον θυμό τον προαιώνιο

έδωσα χρόνο...

ν' ανασάνει.

---

Κι ύστερα

άνθισε μέσα απ’ το χώμα κάτι, 

πολλά, όλα,

ένας καινούριος κόσμος

έλεγε η φωνή,

ξέρεις,

εκείνη που όλο μουρμουράει από μέσα

κι έγινε πάλι άνοιξη...

ειρηνική αγάπη.

----

Κι ύστερα 

κάτι έκανες

και θύμωσα πάλι.

Ανθρώπινο.

Λογικό

Άνθρωπος φαγάς

απ’ τις βαρυστομαχιές

διακατέχεται.

Οι Λονδρέζοι...

Πήγα πρόσφατα σε ένα yoga retreat, που σημαίνει «διακοπές» σε συνδυασμό με yoga. 

Διακοπές βέβαια δεν το έλεγες, στρατιωτική εκπαίδευση το έλεγες, 

μιας και ξυπνούσαμε 6.30 η ώρα το πρωί, κάναμε σκληρή yoga 4 ώρες την ημέρα, 

η διατροφή ήταν vegetarian και πολύ λίγη -τουλάχιστον για τα ελληνικά δεδομένα-, 

καθόλου αλκοόλ, ένα τετραγωνικό μέτρο σε ολόκληρο το νησί για όποιον ήθελε να ανάψει τσιγάρο 

και τα φώτα έσβηναν στις 10.

Δεν είναι όμως αυτό που θέλω να μοιραστώ, 

είναι το γεγονός πως ήμουν η μοναδική Ελληνίδα σε ένα νησί που βρίσκεται στην Ελλάδα

και ένιωσα κυριολεκτικά σα μετανάστρια 

κι αυτό ήταν ένα ακόμα μάθημα για μένα, ζεστό, μεστό και ζουμερό.

Οι περισσότεροι ήταν Λονδρέζοι και υποτίθεται άνθρωποι ευγενικοί, καλλιεργημένοι, εκλεπτυσμένοι. 

Ευγενικοί όντως ήταν με τον τρόπο τού "από μακριά κι αγαπημένοι,
γιατί μου φαίνεται πως μπορεί και να βρωμάς". 

Καλλιεργημένοι; Εκλεπτυσμένοι;… αναλόγως πώς νοεί ο καθείς αυτές τις λέξεις. 

Κάποια μόρφωση πανεπιστημιακή την είχαν, πολυταξιδεμένοι ήταν επίσης 

–μιας και όλοι ήταν εύποροι- και… μέχρι εκεί. 

Α, είχαν και χιούμορ… το γνωστό βρετανικό χιούμορ είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο.

Η αλαζονεία τους όμως ξεχείλιζε από τ’ αυτιά, τη μύτη, τους πόρους του δέρματός τους και κυρίως τα μάτια…
Το στόμα το ήλεγχαν κάπως σε προσωπικό επίπεδο, αλλά...
αδιαφορώντας πλήρως για την παρουσία μου ως εκπρόσωπο του ελληνικού πληθυσμού,
έβριζαν τους Έλληνες με τη μεγαλύτερη άνεση,
λες και είχαν γνωρίσει ποτέ στη ζωή τους Έλληνα: δεν είχαν, τους ρώτησα.
Ήξεραν όμως με κάποιον μαγικό τρόπο πως οι Έλληνες είναι τεμπέληδες, κοιμούνται όλη τη μέρα,
δεν γνωρίζουν την έννοια της ώρας και του ραντεβού,
δεν αναλαμβάνουν ποτέ την ευθύνη των πράξεών τους και όλο οι άλλοι τους φταίνε.
Επίσης είναι ανίκανοι να φροντίσουν ένα ζώο ακόμα και για μία ημέρα
και δεν μπορείς να συνεννοηθείς μαζί τους γιατί δεν ξέρουν αγγλικά!
(Περιττό να σας πω, πως κανείς τους δεν ήξερε δεύτερη γλώσσα)

Επίσης, όλοι άνθρωποι υποτίθεται «πνευματικοί»
-με την καλιφορνέζικη έννοια, μην φανταστείτε και τον Αλμπέρ Καμύ, spirituality λέμε, αλά L.A.-,
εν πάση περιπτώσει μιλούσαν διαρκώς για λεφτά, πώς θα κάνουν περισσότερα λεφτά,
πόσο οι γνωριμίες βοηθάνε στο να βγάζεις λεφτά, ποια celebrities γνωρίζουν προσωπικώς,
ποια είναι τα καλύτερα restaurants του Λονδίνου
πόσο γελοιωδώς ακριβό είναι το Sydney,
και πώς την έχουν δει έτσι οι άχρηστοι, οι βλάχοι οι Αυστραλοί…

Επίσης, ήταν όλοι πολύ περήφανοι για τα «ανθρωπιστικά τους αισθήματα»,
ειλικρινά αγαπούσαν αυτά τα pets που λέγονται άνθρωποι άλλων φυλών, χωρών και τάξεων…
Μία γέλαγε πάρα πολύ με τη Νιγηριανή γειτόνισσα της που αντιπαθούσε τους Πακιστανούς…
χαχα… η μαύρη αντιπαθεί τους μαύρους… χαχα!
Και δεν το έλεγε από ρατσισμό, όχι φυσικά, το έλεγε για να καυτηριάσει τον ρατσισμό της μαύρης!
Χαχα!

Η αποικιοκρατική νοοτροπία λοιπόν καλά κρατεί…
και το νησί παράγει κι αυτό απ’ ό,τι φαίνεται αμερικανάκια.

Όχι, ψέματα… η αγγλοσαξωνική φυλή παράγει αμερικανάκια.
Όχι… το χρήμα, ο καπιταλισμός παράγει αμερικανάκια.
Όχι… η έλλειψη πραγματικής παιδείας παράγει αμερικανάκια.
Όχι… ο καθοδηγούμενος τύπος παράγει αμερικανάκια.
Όχι… η ανθρώπινη βλακεία παράγει αμερικανάκια.

Όχι, εγώ τα βλέπω έτσι γιατί είμαι μια άτυχη Ελληνίδα, φτωχή, κομπλεξική και ζηλεύω…

-------

Φυσικά και δεν είναι όλοι οι Λονδρέζοι το ίδιο, την προσωπική μου εμπειρία με τους συγκεκριμένους κατέγραψα.