Επιλογές...

Υπάρχει τόση κακογουστιά… Περί γούστου κολοκυθόπιτα, οκ… αλλά…
Διασκευές… Englishman in New York τούρκικο, μη χέσω…
και You’re just too good to be true από τη Θώδη,
που το έβλεπα να τριγυρνά στο δίκτυο και καλά για πλάκα,
όμως τα αντίστοιχα σκατολοϊδια σε άλλες γλώσσες τριτοκοσμικές
κυκλοφορούν ως γνήσιες μουσικές επιλογές και κάνουν θραύση.
Από ανθρώπους υποτίθεται καλλιεργημένους -καλλιεργημένους του κώλου-,
ανθρώπους που μεγάλωσαν με τ’ αρκουδιάρικα των 50’s
ή τα σκυλάδικα της όποιας μεταγενέστερης δεκαετίας
κι εν συνεχεία δεν άκουσαν ουσιαστικά τίποτα άλλο.
Ό,τι κι αν πέρασε από το αυτί τους το έξυσε και χάθηκε
μέσα στην αίγλη κάποιου Μεγάρου ή μέσα στην κάπνα των νεοϋρκέζικων bars,
όπου ποτέ δεν πάτησαν το ποδάρι τους ούτε καν νοερώς…

Γιατί και στις ταινίες επικεντρώνονταν στο μπούστο της πρωταγωνίστριας·
τα θηλυκά στο ύφος της.

Μα είναι και τα σπίτια…
όπου επικρατεί μια διάχυτη μπεζούρα και μια ανάμνηση προ αντιπαροχής:
ακόμα και τον ίδιο τον γηραιό Καραμανλή μπορείς να συναντήσεις πλάι στο Χριστούλη
και πιθανώς παράλληλα τον Σάι Μπάμπα
στην άκρη κάποιου τρικάταρτου τζακιού φουλαρισμένου μπιμπελό…
γιατί από πάνω του ακριβώς είναι έτοιμη να πάρει φωτιά η 40ιντση τηλεόραση.
Και όλα πάντα με κάτι απροσδιορίστου υφής καλυμμένα…
για τις γάτες, για τη σκόνη, για τους σιχαμένους γείτονες…
Στον απέναντι τοίχο κρέμεται κάποια αγριεμένη θαλασσογραφία
και στον από ‘κεί μια μεταξοτυπία του Klimt ή του Klee και εικονίτσες με γατάκια.
Οι κουρτίνες έχουν γιρλάντες και όλοι συνεχώς αναρωτιούνται
γιατί στοιχίζει τόσο φθηνότερα το ίδιο ΑΚΡΙΒΩΣ πράγμα στη λαϊκή.

Δεν μπορείς να την πεις σε κανέναν για το γούστο του:
«Είναι συναισθηματικό το ζήτημα· εμένα αυτό μ’ εκφράζει»,
θα σου απαντήσει άμεσα και θα κλείσει ενοχλημένος την κουβέντα.
Η ομορφιά δεν μπαίνει σε κλισέ ούτε οι επιλογές σου.
Όμως είναι σαφές, ηλίου φαεινότερον, πως ποτέ δεν υπήρξαν
-και μάλλον ούτε θα υπάρξουν-
άλλες επιλογές…

Άμα δεν το ‘χεις…

Η ηλικία του δεν έδειχνε να τον απασχολεί.
Ούτε η υγεία του που φύραινε μέρα με την ημέρα.
Ορμούσε σε όποια λία έβρισκε, όπως κάθε γερόλυκος.
Και πάντα έσπαγε τα μούτρα του.
Κάθε εξόρμηση τού άφηνε νέο κουσούρι.

Όμως αυτός εκεί:
«Ο επιμένων νικά», του είχανε μάθει στο σχολείο.
Κι ό,τι με κόπο και σφαλιάρες έμαθε, το κράταγε σημαία.
Γιατί σημαιοφόρος κυριολεκτικά δεν τού ‘λαχε να γίνει:
ένεκα διάπλασης σωματικής, βλέπετε, και ύψους.

«Τώρα είναι η ώρα μου», έλεγε μέσα του·
μα πάντα έπαιρνε τ’ αρχίδια του.
«Να πείτε του Κοέλιο να πάει να γαμηθεί!», ήταν το μότο του·
και το χαβά της κούτρας του συνέχιζε…
ακάθεκτος.

Σαμσάρα

Υπάρχουν δρόμοι για να πορευτείς κι όνειρα να ονειρευτείς.
Το τόξο δεν διανύει αναγκαστικά μία πραγματική πορεία.
Σκίζει και το χωρόχρονο σε νοητή ευθεία, καμπύλη, σκουληκότρυπα.
Την ώρα που τεντώνεις τη χορδή, γεννιέται και πεθαίνει ο στόχος.
Δεν απαιτείται κόπος: μόνον επιθυμία, τάση, όραμα.
Έχεις τη δύναμη να φανταστείς;
Το ενδιάμεσο είναι απάτη. Άλλοι το λέν' ψευδαίσθηση.
Κι όλοι το λέν’ ζωή.

[Κι αναρωτιούνται πώς βρεθήκανε απ’ την αρχή στο τέλος,
αλλού απ’ όπου στόχευαν και πάλευαν να βρεθούνε.
Είναι που πάντα απέναντι στέκεται ο καθρέφτης·
μέσα του είσαι/γίνεσαι ό,τι εσύ θέλεις να βλέπεις.
Αν όμως ενδιαφέρεσαι πολύ για την ενδιάμεσή σας πλάνη,
ξέρε: μέσα απ’ τον καθρέφτη σου σε βλέπουν κι όλοι οι άλλοι.]

Ανάφη

Άνθρωπε τυφλέ,
έψαυσες μ' αγνόησες
τον άγγελό σου.

Ταξιδιωτικά

Μεσοπέλαγα
-για όπου κι αν σάλπαρες-
θαλασσοδέρνεις.

----------------------------------

Μην προσεύχεσαι
στον ούριο άνεμο.
Αρκεί να φυσά.

----------------------------------

Όποιο καράβι
απ’ το βλέμμα χάνεται,
παύει να υπάρχει.

----------------------------------

Άσ’ τα λιμάνια…
Θ’ αράζουμε αρόδου·
στις σημαδούρες.