Θέλει προσπάθεια...

Νομίζω πως οι περισσότεροι άνθρωποι μιλούν με ενθουσιασμό

για πράγματα που τους αρέσουν ή νομίζουν πως τους αρέσουν,

θέλουν να τα επιτύχουν ή νομίζουν πως θέλουν να τα επιτύχουν,

χωρίς να έχουν την παραμικρή διάθεση, θέληση, αποφασιστικότητα

να καταβάλουν την παραμικρή προσπάθεια,

να κάνουν την παραμικρή υποχώρηση, την παραμικρή θυσία,

το παραμικρό εντέλει βήμα, εκείνο τουλάχιστον το αρχικό,

προς την κατεύθυνση, που υποτίθεται πως κοιτάζουν.

Αλήθεια είναι πως για να φτάσεις το όραμα

πρέπει να το επιθυμείς με όλο σου το είναι·

μα…

αν θες αληθινά

έστω και να επιθυμήσεις,

πρέπει συνειδητά και σθεναρά

να προσπαθήσεις.

Επαναστάτες χωρίς αντικείμενο

Όσο πιο δειλός και φοβιτσιάρης είσαι 

και όσο πιο ανήμπορος 

νιώθεις μες στη ζωή σου, 

βαθιά υποταγμένος 

στις τάχα τυχαίες συνθήκες της 

που μέσα σου 

κι ας μην το παραδέχεσαι 

τις αποδέχεσαι ως μοίρα, 

τόσο φωνάζεις κι "επαναστατείς" 

με λάβαρο τη γκρίνια σου 

και τόσο σου φταίν' πάντα οι άλλοι.

Και μην βιαστείς 

στην ευκολία τη μεγάλη σου 

να ξαναπέσεις· 

πως όλοι όσοι στα λέν' αυτά 

τα "κομφορμιστικά" 

είναι γιατί είναι βολεμένοι, 

γιατί αν μια καλύτερη ματιά τους ρίξεις 

θα πρέπει να αναγνωρίσεις 

πως είναι αυτοί 

που κάθε μέρα προσπαθούν 

σε όλα να αντισταθούν 

και όλα να τα αντικαταστήσουν 

με οράματα δικά τους.

Κι εντέλει είναι αυτοί 

που μέσα στην ψυχή 

βαθιά ζηλεύεις.

Του ύπνου του μεσημεριανού οι σκέψεις

Με του τύραννου χρόνου το επίμονο φίλημα 

υγραίνει κάθε ομορφιά, 

γίνεται δάκρυ που κρέμεται από τις κόγχες, 

αργοσταλάζει στο έδαφος… 

Και η ασχήμια αμβλύνεται, 

χάνει κι αυτή την αιχμηρή έκπληξη 

που επιφύλασσε στο μάτι κάθε ανύποπτου τυχόντα… 

Και όλα συγχέονται και ομοιάζουν 

και μόνον η έκφραση καμιά φορά 

διασώζει την όποια αλήθεια τους.

------

Οι αδύνατοι άνθρωποι 

-καλά τους έλεγαν παλιά «ξερακιανοί»- 

μετά από κάποια απροσδόκητα ψυχρή ημέρα φθινοπώρου, 

στεγνώνουν από μέσα, 

πίνουνε τα ζουμιά τους, 

παραψήνονται απ’ τις ατέρμονες δοσοληψίες 

και παφ!... μένει μονάχα η πέτσα· 

κι ο νους ντουβάρι, 

ίδρωνε τόσα χρόνια και ξεΐδρωνε, 

μα εκεί, αντίσταση, δεν άφησε να ξεχυθεί ίχνος ψυχής… 

να μαλακώσουν.

------

Ανοίγω να αερίσω 

και μπαίνει μες από τα παράθυρα 

ανάμνηση από τα παιδικά βιβλία μου 

(πού να ‘ναι τώρα; τά ‘χω χαρίσει;): 

μες στ’ αποπνικτικά σοκάκια… 

πάνω κι ολόγυρα από τους πάγκους των πλανόδιων μικροπωλητών… 

μούμπλε, μούμπλε… 

η πόλη ζέχνει....

Και οδοφράγματα στήνουνε πια μόνον οι μπάτσοι

έξω απ’ το γήπεδο τις Κυριακές το μεσημέρι

να μην μπορούμε καν να περάσουμε, 

να πάμε προς παραλία 

που όπως και να το κάνουμε μια αύρα, ένας μπάτης

κάποιες στιγμές ψιλοφυσάει· 

κάπως ξεχνιέσαι.

3 & ΚΟΙΝΑ (με 3partiesaday)

BUTTERFLY

 

Περνάω υπέροχα πάντα και παντού.

Σας κοροϊδεύω με τις δήθεν ανησυχίες μου 

και προβληματισμούς μου.

Είμαι μια πεταλουδίτσα.

Που το μόνο που εκλιπαρεί,

στο μόνο που πρόκειται να δώσει ever λόγο

είναι το ελάχιστο φωτάκι
που θα της κάψει τα φτερά. 

TO WHOM IT MAY CONCERN

 

Όλοι οι περιφερειακοί παρέδωσαν τα όπλα.

Κι εσύ κάνεις πως μοιράζεις παιχνίδι.

Αναπληρωματικέ.

Το τουρνουά τελείωσε.

TERMINAL STATION

 

Με διακατέχει μια ακαθόριστη επιθυμία.

Και προσπάθησα πολύ.

Θέλω πια ο κόσμος να μιλήσει για μένα…

Καλή μας χρονιά!

Να μην βαριόμαστε και να εξελισσόμαστε
και κάθε τέρμινο απ' την αρχή να αγαπιόμαστε.