Δεν λέω ποτέ ψέματα...

Πόσα ψέματα
λέμε, πιστεύοντας πως
λέμε αλήθεια!

...

Είναι αυτό νορμάλ τώρα;

…στα εγκαίνια διεθνούς εμπορικής έκθεσης
να πρωτοστατούν μουσάτοι άντρες με κότσους,
μαύρα μάξι φορέματα και χρυσαφικά,
να κουνάνε πάνω-κάτω βρεγμένα φυτά
και να πετάνε στη μούρη του πρωθυπουργού της χώρας νερά;

Έτσι…

Να τι θα κάνω λοιπόν αυτόν το χειμώνα: θα κάτσω να διαβάσω όλα εκείνα τα βιβλία της κλασσικής λογοτεχνίας, που δεν έχω διαβάσει. Έτσι θα ξεχνιέμαι, έτσι θα μάθω, έτσι θα γράψω κι εγώ κάτι καλύτερο.

Πρέπει όμως πρώτα να πάω μια βόλτα απ’ τον οφθαλμίατρο, γιατί τα λεγόμενα «μυγάκια» έχουν γίνει κάτι τεράστιοι ιστοί αράχνης και σε κανα-δυο σημεία κανονικές τρυπούλες, όπου η όρασή μου έχει κενά. Καλά βλέπω σε γενικές γραμμές, μην φανταστείτε, αλλά η πολύχρονη υψηλή μυωπία δημιουργεί συχνά προβλήματα στο βυθό του ματιού κι εγώ δυστυχώς δεν αποτελώ εξαίρεση. Η εγχείρηση lasik, που έκανα πριν μερικά χρόνια βελτιώνει τη μυωπία, αλλά όχι την γενική κατάσταση του ματιού (είχα γράψει αναλυτικά γι’ αυτήν την ιστορία εδώ). Γι’ αυτόν το λόγο λοιπόν, το διάβασμα με κουράζει αφάνταστα και θα πρέπει μάλλον να κάνω τώρα άλλη μια επέμβαση με laser, αυτήν τη φορά στον αμφιβληστροειδή.

Νομίζω, πως θ’ αρχίσω με το «Αναζητώντας το χαμένο Χρόνο» του Προυστ και τον «Οδυσσέα» του Τζόυς. Είναι και τα δύο ογκωδέστατα βιβλία (τώρα ευτυχώς τα «σπάνε») και πάντα ήθελα να τα διαβάσω, όμως όποτε έβλεπα βιβλίο, που δυσκολευόμουν να το κρατήσω ξαπλωτή, το απέκλεια. Διότι διαβάζω πάντα στο κρεβάτι, στον καναπέ ή στο πάτωμα. Πάντα ξάπλα. Ξάπλα διάβαζα ακόμα και τα μαθήματά μου, από μικρή. Βίτσιο… Ποτέ δεν συμπάθησα εκείνες τις κουνιστές πολυθρόνες με τα μαξιλαράκια δίπλα σε θλιβερά παράθυρα, που αποκάλυπταν έναν συννεφιασμένο ουρανό…

Έτσι θα περάσει λοιπόν αυτός ο χειμώνας. Θα χαθώ στον κόσμο άλλων ανθρώπων, άλλων εποχών, άλλων βιωμάτων, ψυχοσυνθέσεων και αντιλήψεων. Έτσι θα ξεφύγει το μυαλό μου απ’ τα κολλήματα της τελευταίας περιόδου, έτσι θα αναζητήσω και θα διεκδικήσω πίσω τον χαμένο μου χρόνο…

Φοβάμαι

Δεν ταξίδεψα τις νύχτες αυτού του Αυγούστου

παρέα με τ’ άστρα,
ούτε αποκοιμήθηκα κάτω απ' την αποχαυνωτική επήρεια

του μεσημεριανού του ήλιου.

Δεν εξαγνίστηκα στη σιωπή του βυθού,
ούτε αναρρίγησα απ' το υπέροχο δάγκωμα

του παγωμένου στο κορμί μου.

Απ’ αυτό το καλοκαίρι
θυμάμαι μόνο μιαν αφόρητη ζέστη
και το σώμα μου να κολλάει, μαζί με την ψυχή μου,
μέσα σ’ ένα αμάξι με χαλασμένο παράθυρο…

Και γύρω φωτιά, και γύρω θάνατος…


Φοβάμαι τις ημέρες που έρχονται.

Η παλιά μου ζωή στοιβαγμένη σε γράμματα,
το ένα δίπλα στ’ άλλο πάνω σε μια οθόνη.
Η οθόνη μου όμως κάηκε κι αυτή και μαύρισε.
Κι εγώ αντικαταστάθηκα αίφνης από κάποια άλλη.

Δεν θα έχω λέξεις να σκέφτομαι ετούτον τον χειμώνα.
Δεν θα έχω εικόνες να ονειρεύομαι.
Δεν θα έχω πια σε τι να ελπίζω…
παρά μόνο ίσως να ξεχάσω.

...

Όσα δεν φτάνει η αλεπού…

…τα κάνει κρεμαστάρια, λέει ο Αίσωπος κι ολόκληρος ο λαός. Εδώ, ο εγχώριος. Δεν ξέρω, αν το λένε και έξω αυτό. Πάντως ισχύει πολύ συχνά.

Και το χειρότερο είναι πως ισχύει υποσυνείδητα. Με το που αντιλαμβανόμαστε ότι είμαστε ανίκανοι για κάτι, σχεδόν αυτομάτως μπαίνει σε λειτουργία ένας μηχανισμός να υποβιβάζουμε μέσα μας τα αντικείμενα των επιθυμιών μας.

Κάπου το ξέρουμε, πως δεν είναι αυτή η αλήθεια. Νοιώθουμε όμως πως μ’ αυτόν τον τρόπο σώζουμε κάπως την κατάσταση, πως αν μη τι άλλο δεν χρειάζεται να οικτίρουμε τον εαυτό μας. Πώς βγάζεις μορφίνες -ξέρω ‘γω τι βγάζεις- όταν παθαίνεις συναισθηματικό σοκ και έτσι αποφεύγεις τουλάχιστον το νευρικό κλονισμό, κάπως έτσι…

Αντί να αποδεχθείς λοιπόν την αδυναμία σου, «χρίζεις» τα έξω πράγματα ανάξια λόγου -ή ακόμα και μιαρά!- και προχωράς βάσει αυτής της εξαναγκασμένης πίστης. Καλά, εδώ που τα λέμε, μια έλλειψη αποδοχής της πραγματικότητας ισχύει γενικώς με την πίστη, αλλά στο ανάποδό της συνήθως: Όσα δεν φτάνει η αλεπού, τα κάνει θεό. «Σ’ έχω κάνει θεό…»

Οι λαϊκοί άνθρωποι τα πιάνουν κάτι τέτοια στον αέρα!!*


(*όσο για τα κρεμαστάρια, τα λαϊκά άσματα βρίθουν α- στερητικών:
Είσαι αχΑριστη, ασυνεΙδητη, απαρΑδεκτη, αμετανΟητη κ.λπ κ.λπ)