Κακοί τρόποι

Περίεργα συναισθήματα πάλι σήμερα. Διάβασα ένα post.
Μια δημόσια κατηγορία για κάποιον άλλον blogger.

Είμαι ένα περίεργο κράμα καχυποψίας και παιδικής αθωότητας. Πώς γίνεται αυτό; Απ’ την μια οι εμπειρίες, απ’ την άλλη η θέληση να κρατήσω λίγη πίστη σ’ αυτό που λέγεται ζωή. Και στους ανθρώπους. Θέλω να τους δίνω την ευκαιρία τους κι ας την πετάξουν. Κι ακόμα πιο πολύ θέλω -αν μπορώ- να τους χαρίσω λίγη απ’ αυτήν την με τόσο κόπο κρατημένη απ’ το απώτερο παρελθόν πίστη.

Αμφιβολίες, υποψίες, δυσάρεστες σκέψεις… Δεν τις θέλω. Ενοχλήθηκα. Κράτα τις κατηγορίες σου για σένα και για ‘κείνον, που σε πείραξε. Εγώ τι σου φταίω; Και ξέρεις και κάτι; Ας είχες τη δύναμη να το διακρίνεις έγκαιρα, να το απορρίψεις ή να το παλέψεις ενσυνείδητα.

Δεν ωφελεί να ξεμπροστιάζεις κάποιον, να τον κατηγορείς, να βροντοφωνάζεις τις αδυναμίες του. Η εκδίκηση δεν είναι γλυκιά, είναι το δείγμα της δικής σου κακής ψυχολογίας και ανατροφής. Είναι η απόδειξη, πως δεν ξέρεις να προσπερνάς, να συγχωρείς ούτε μέσα σου, αλλά ούτε καν απ’ έξω σου. Δύστροπος και δίχως τρόπους.

Και σίγουρα δεν δαγκώνουμε την καραμέλα, το άλλοθι περί Δημόσιου Καλού… Μας τα λένε τόσα χρόνια κι άλλοι… Γιατί κι ο Κορκολής δεν θα σε πήδαγε εσένα… ούτε εμένα…
Άσε μας λοιπόν στην ησυχία μας και στη δική μας κρίση…


Υ.Γ. 200ο post. Yeah!!

Εντυπώσεις

Βλέπουμε αυτό που βλέπουν τα μάτια μας
με layers από το χθες.
Δυο, τρεις, δέκα εικόνες η μια πάνω στην άλλη.
Πραγματικό(;), ανάμνηση, εντύπωση, προσδοκία…
Πώς να κοιτάξουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη;

Σαν συντηρητές τέχνης απ’ την ανάποδη:
πρέπει να αφαιρούμε διαρκώς
τα στρώματα του παρελθόντος… τα από κάτω…
Μήπως διακρίνουμε λιγάκι
την αυθεντική ζωγραφιά του σήμερα…
Πόσα χρόνια σπουδών να θέλει άραγε αυτή η δουλειά;

Πόσα χρόνια ζωής κι αφαίρεσης;

Ανθρωποτέχνες

«Είναι κάτι στιγμές, που διαχέομαι. Ξύνω την πλάτη του διπλανού μου και ξέρω πού ακριβώς τον τρώει. Σα να με τρώει η δική μου πλάτη. Νοιώθω τι νοιώθεις, βλέπω τ’ απόκρυφα, γίνομαι ένα με το άλλο. Δεν μπορώ να το προκαλέσω, είναι στιγμές...» Φαντάζομαι, πως αυτό συμβαίνει σε πολλούς ανθρώπους. Ίσως και να ‘ναι κάποιο ταλέντο, που μπορεί να καλλιεργηθεί.















Τις προάλλες άνοιξαν μια συζήτηση δίπλα μου κάποιοι bloggers. Δεν την παρακολουθούσα, είναι η αλήθεια. Βαριόμουν. «Πώς ορίζεται η επιστήμη»… Κάτι για κριτήρια λέγανε, που τελικά δεν αφήνουν τίποτα πέρα απ’ τη φυσική και τα μαθηματικά. Λίγο πιο πίσω, λέει, είναι η χημεία και πιο πίσω -who knows?-, άρχισα να τραγουδάω με την Αργυρένια... Καμιά γεωλογία ή βιολογία φαντάζομαι ή οτιδήποτε μπορεί ημισαφώς ν' αποδειχθεί πειραματικά.

Το μέγα ερώτημα ήταν, αν η Ιατρική είναι επιστήμη. Οι ανθρωπιστικές είχαν πάει από ώρα περίπατο. Μπερδεύτηκε κι η αστρολογία ενδιάμεσα ως συγκρίσιμο μέγεθος... Μέσα σ' όλα, πήρε τ’ αυτί μου κατά πόσο μπορεί να οριστεί ως επιστήμη κάτι που εκ των πραγμάτων εξατομικεύεται. Κάθε ασθενής και περίπτωση. Ο ένας αντιδρά έτσι, ο άλλος αλλιώς… Έπεσε στο τραπέζι και η μεγάλη Ιδέα της Στατιστικής. Δεν το σχολιάζω.

Εν πάση περιπτώσει στην Ιατρική υπάρχουν και κάποια δεδομένα: ο ιός hpv π.χ. ενδέχεται (και πάλι ενδέχεται) να δημιουργήσει δυσπλασία του τραχήλου ή το ελικοβακτηρίδιο του πυλωρού έλκος… Και τα φάρμακα χρησιμεύουν κατά συγκεκριμένων ασθενειών. Όμως αυτά τα σχεδόν δεδομένα προκύπτουν από τον ερευνητικό και τον εργαστηριακό κλάδο. Η κλασική Ιατρική ή η Παθολογία, αν θέλετε, εφαρμόζει τα αποτελέσματα των ερευνών κατά το δοκούν και κατά περίπτωση. Σε ακόμα πιο αμφίβολη επιστημονικά θέση βρίσκεται νομίζω η Ψυχιατρική.

Και συνδέω την πρώτη παράγραφο με τις επόμενες: μπορεί οποιοσδήποτε να γίνει γιατρός ή ψυχίατρος; Ή απαιτείται κάποιο είδος ταλέντου, για να «ανιχνεύεις» τι χρειάζεται ο κάθε άνθρωπος ξεχωριστά; Έχω την αίσθηση, πως η Εφαρμοσμένη Ιατρική πλησιάζει συχνά τις τέχνες. Χρειάζεται όπως κι αυτές ταλέντο εκτός από γνώσεις… Το αυτό ισχύει για όλες τις «επιστήμες», που αρχίζουν από ψυχο-, λογο- κλπ κλπ…

Ως γνωστόν, η κατηγοριοποίηση και ταξινόμηση των πραγμάτων είναι ένα πρόβλημα σχεδόν άλυτο. Αν βέβαια υπάγαμε την Εφαρμοσμένη Ιατρική στις τέχνες, θα διαμαρτύρονταν οι καλλιτέχνες… Δεν θα μιλούσαμε όμως εδώ για καλές τέχνες, αλλά για ανθρωπιστικές.

Μια χαρά δεν είναι ο τίτλος «ανθρωποτέχνες»;

Άνθρωποι...

...Άνθρωποι...Άνθρωποι...Άνθρωποι...

Ξύπνησα απότομα, νωρίς και με πολλά πρόσωπα στο κεφάλι μου.
Όνειρα…
Στα όνειρά μου περπατούν όλοι οι άνθρωποι, που έχω ποτέ γνωρίσει.
Κι όσοι δεν έχω ακόμα γνωρίσει ή δεν θα γνωρίσω ποτέ.

Άνθρωποι από την εφηβεία μου, από bar, από το δρόμο, από ταξίδια.
Παλιοί φίλοι, συγγενείς, χαμένοι εραστές.
Βρικόλακες, ετοιμοθάνατοι, μωρά.
Χορεύτριες, παραμορφωμένοι, επιδειξίες, κλόουν.
Πρόσωπα, σώματα, σκιές…

Και όλο μου μιλούν...
Ψιθυρίζουν, ουρλιάζουν, στέλνουν μηνύματα βουβά...
Κατευθείαν μες στο μυαλό μου.
Καμιά φορά είναι και σκέτες φωνές, απρόσωπες.
Αυτοί είναι οι θεοί μου…

Όλοι όσους βλέπουμε στα όνειρά μας, λέει, είμαστε εμείς.
Κι αυτός κι εκείνος κι ο άλλος. Προβολές...
Λέτε στ’ αλήθεια να είμαστε όλοι εμείς οι ίδιοι;
Λέτε να είμαστε τελικά μονάχοι;
Ή μήπως να είμαστε τα όνειρα ενός Μονάχου;

Θρησκευτικότητες… Όχι.
Βλέπω απλώς τους ανθρώπους της ζωής μου.
Κι αυτής και της άλλης: της μέσα.
Είναι όλοι εκεί. Και τους θέλω να είναι εκεί.
Λατρεύω τους ανθρώπους…

Δεν με πιστεύεις

Σου λέω την αλήθεια μου και δεν με πιστεύεις.
Την ερμηνεύεις, την παραποιείς, την διαστρεβλώνεις.

Μου προσάπτεις σκέψεις και πράξεις όχι δικές μου.
Με κατηγορείς ως ηθικό αυτουργό όσων μου έχουν τύχει.

Με κοιτάζεις μέσ' από το πρίσμα της «κοινής λογικής».
Με ανατέμνεις με ψυχαναλυτικές θεωρίες, που δεν γνωρίζεις σε βάθος.

Με κρίνεις και με συγκρίνεις με όσα εσύ έχεις στο μυαλό σου.
Με απορρίπτεις, γιατί δεν μπορείς ούτε καν να φανταστείς αυτά που έχω βιώσει.

Απλά λοιπόν θα σου χαμογελώ και θα σου λέω κοινοτοπίες.
Ή ακόμα καλύτερα: θα σου λέω τα ψέματα που σου αρέσει ν' ακούς.
Κι όλα θα πάνε καλά…

(Δεν σου ζητώ να καταλάβεις. Μόνο να με πιστέψεις…)